قسمت
سيدمحمد حسن ناصحي »خوئي«
اگـر چه قسمت من، از تو جز جفاي تو نيست
هنـوز نيز در اين دل كسي به جاي تو، نيست
چــــه آفتــــي تــــو، نـدانم كه هر كجا رفتم
كسي نيـــافتم آنــــجا، كه مبتلاي تو، نيست
به جان چـــرا نپـــذيرم؟ بـــلاي عشــق تو را
كه هيچ عافيتي خوش تر از بــــلاي تو نيست
بيا و كم كــم از اين كار دلبــــري كـــم كن
دل جمــــاعت شـــهري، همه براي تو نيست
نــــــمازِ رفته توانــــم قضــــا كنـــم روزي
خـــــداي را تو مرو، فرصت قضاي تو نيست
مـــلامت مــــن درد آشــــنا چــــرا نكنــد؟
هر آنكسي كه خود اي عشق آشناي تو نيست
طبـــيب عشـــق چـــه آسوده كرد خاطر من
دمي كه گفت بــرو، در جهان دواي تو نيست
بــــده ز وعـــدة ديــــدار هر چه مي خواهي
غميـــــن مباش كه دل غرّه بر وفاي تو نيست
تــو خود به سوي فنا ميروي ز جادة عشـــق
وگرنه هيچكس اي دل پي فنــاي تو نيــست
ز دردهــــاي درون تـــــو، آگــــهم ناصح
چه حكمتــي است ندانم ولي سزاي تو نيست
مرغك عاشق
انزاب خويي
در ميــــان بــــاغچه در كنـــج خانه
يــــك چـــــكــــاوك برنهاده آشيانه
از ســــر شــــاخ بلنــــدي ـ با نـــــواي دلپسندي
صبحـــــدم ســــر ميدهد آواي دلـكش عاشقانه
در ميــــان بســــتر از آن نغــــمة ناز
ديـدگانم مي شود از خواب خوش، باز
وه چـــــــه شيــــــرين ـ وه چــــــه زيــــــبـــــا
مينـــــهد تـــــأثير در جســــم و روانم اين ترانه
آنـچنان اين مرغك آوا مي كند ساز
نــــغمــه ها از شور و از ماهور و شهناز
همـچو موزيكال موزون ـ دلنواز، از وصف بيرون
گــــو، زند بر »تـــار« »زرين پنجه« زخمه، ماهرانه
ماه فروردين و »ايزدشهر« »مازن«(1)
بنـگري هر جا، همه سبز است و گلشن
دشـــتها پوشيـــده از گل ـ لاله و نسرين و سنبل
در طــــراوت ميتـــــوانم گـــفت از جنت نشانه
برگــمانم اين چكاوك هم، به ياري
عــــاشق و دلبــــسته گشــته در بهاري
در فــــــراق روي دلــــدار ـ ناشــــكيـبا با دل زار
بر فــــــراز شـــــاخه كـــرده نغمه خواني را بهانه
مرغــك اينك مست از صهباي لاله
دنـــبرك را نزد خــــــود خواند به ناله
روي شاخه گاه و بيگاه ـ نغمه ها خواند به دلخواه
نيــــست در انـــــديشـــة باران و باد و آب و دانه
اي صبــا با »او« بگو: شد فصل مستي
بر تو خوش بادا زمان، هر جا كه هستي
خيز و خوشكامي بپا كن ـ لحظه اي هم ياد ما كن
پيـش از آنــكه پاك گردد ياد »انزاب« از زمانه
ــــــــــــــــــــ
پاورقي: 1ـ مازن = مازندران به لهجة محلي
صبــح
هوشنگ رحيمي
بــــر دامــــن بلنــد تو اي نوعروس صبح!
دستـــــم نمي رسد كه شوم پايبوس صبح
گويـم كه دست بر سر و رويم نمي كشي؟
تا بخت من سپيـــــد شود از شموس صبح
گويم كه من غــريبم و مستـــوجب كرم!
حسرت كش زيــارت سلطان طوس صبح
آن دم كه مـــهر مي دمد از سوي خاوران
بنــــگر شكوه شارق آن، در جلوس صبح
هر شـب كه رفت گر چه برآيد سحرگهان
بار دگــــر، به سينه نشاند فســـــوس صبح
من با دل شكسته ملول از گــــذشت عمر،
سر مي دهد، سرود تسلّي، خـــروس صبح
دل خوش كنـــد، ترنم گلبانــــگ الصّلوه
گر بشنوي به گوش دل آواي كوس صبح