تبليغاتX
هفته نامه اورين خوي

حمام تاريخي "محمدبيگ" خوي نيازمند توجه مسوولان است

 

حمام محمدبيگ واقع در بافت تاريخي و مجاورت ضلع شمالي بازار سنتي خوي با قدمت 440 ساله نيازمند توجه ويژه مسوولان است.

 به گزارش ايسنا، اين حمام تاريخي و ميراث فرهنگي كشور، در حال حاضر عنوان متروكه را با خود يدك مي كشد.

از زيبايي هاي منحصربه فرد اين حمام، گچ بري هاي آهكي بر روي گنبد، چهار ستون سنگي و سر ستون هاي هجاري شده است كه متاسفانه بر اثر نفوذ آب از سقف در حال تخريب هستند.

همچنين حوض زيباي شش ضلعي حمام محمد بيگ از ديگر شاهكارهاي اين حمام تاريخي محسوب مي شود.

حمام محمد بيگ در نزديكي مسجد تاريخي ملاحسن بنا شده تا مردم در حمام جسم و بدن خود را مورد تطهير و نظافت قرار دهند و در مسجد روح را از بدي ها و زشتي ها رها سازند.

حمام بيگ اكنون براثر بي توجهي مسوولان و گذشت زمان به مكاني متروكه تبديل شده است.

مرحوم دكتر محمد امين رياحي درباره اين حمام در كتاب ارزنده تاريخ خوي مي نويسد: " در سال 1354 شمس حريقي در بيروني اين گرمابه رخ داد، با طبله كردن و ريختن گچ ها، نقاشي هاي بديع و زيبايي از زير آن ها پديدار شده و من پيشنهاد كردم اين حمام و نقوش آن جزو آثار تاريخي ثبت و حفاظت شود."

بخش هايي از فيلم سينمايي "ساوالان" به كارگرداني " يدالله صمدي" در اين حمام تاريخي فيلم برداري شده است.

يوسف عزيزنژاد، كارشناسي ارشد تاريخ و ميراث درخصوص قدمت و اهميت حمام محمدبيگ به خبرنگار ايسنا، خاطرنشان كرد: اين حمام جزو پنج حمام تاريخي كشور است كه به دست "محمدبيگ" پسر "شهنازخان" دوم و برادرزاده "احمدخان" دينلي 440 سال پيش ساخته شده است.

وي تصريح كرد: ضرورت دارد مسوولان مربوطه با تغيير كاربري و تبديل آن به موزه مردم شناسي و استفاده از بخشي ديگر از آن به عنوان قهوه خانه يا رستوران از تخريب اين اثر زيباي فرهنگي تاريخي جلوگيري شود.

عزيزنژاد تعدد وارث حمام محمدبيگ را از ديگر مشكلات پيش روي مسوولان براي احيا و بازسازي اين اثر تاريخي دانست.

حمام محمد بيگ با مساحت تقريبي 650 متر يكي از زيباترين حمام هاي به جاي مانده تاريخي شمال غرب كشور است كه متاسفانه با توجه نكردن مسوولان و مردم در حال تخريب است. 

 

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 و ساعت |

پل هوائي خوي را بيشتر بشناسيم

جانباز آزاده: ميكائيل احمدزاده

 

پل هوايي خوي

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388 و ساعت |

زيارتگاه و اثر تاريخي علمدار خوي

رسول احمدزاده ـ كلاس دوم دبيرستان نمونه مدرس


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 و ساعت |

پديده زيباي فوران آب از بالاي كوه در خوي

 

به دنبال استخراج سنگ معدن از معادن كوه هاي روستاي قورويل خوي، آب، از محل برداشت سنگ معدن فوران مي كند.

به گزارش ايرنا، جاري شدن آب از دامنه كوه، آبشار زيبايي را در مسير خود به وجود آورده و اهالي خوي را براي ديدن اين منظره طبيعي به سوي خود جلب كرده است.

ميزان آب فوران شده از محل استخراج معدن خوي، حدود پنج اينچ برآورد شده است.

در ? 70?متري پايين اين چشمه فوراني نيز، سه چشمه آب معدني وجود دارد كه آب با فشار زياد از آنها سرريز شده و حالت آبفشان مي گيرد. مجموعه آبهاي چشمه‌هاي مزبور، پس از طي مسافتي آبشار بسيار زيبايي را ايجاد كرده و در نهايت به رودخانه آق چاي مي ريزند و جلوه هاي بكري از طبيعت را به نمايش مي‌گذارند.

مشتاقان طبيعت از چشمه هاي قورويل و زيبايي هاي ايجاد شده طبيعي در اين منطقه استقبال چشمگير دارند.

آب چشمه ها در مسير خود پديده هاي طبيعي استالاگميت و استالاگيت به رنگ هاي طبيعي آجري و زرد و سبز را به وجود مي آورند.

از آب چشمه هاي قورويل بوي گوگرد استشمام مي‌شود و به علت داشتن تركيبات آنها، گوگرد، رنگ‌هاي قرمز، سبز و ابي را به رسوبات تراورتن تازه تشكيل شده بر جاي مي گذارد.

 بر اساس اطلاعات موجود، آب معدني روستاي قورويل براي درمان بيماري هاي مجاري تنفسي به ويژه بيماري آسم، روماتيسم و بيماري هاي جلدي مفيد است.

شهرستان خوي داراي چشمه هاي آب معدني و گرم متعددي است. تاكنون ? 150?چشمه آبگرم و معدني در خوي شناسايي شده كه آب هاي گرم دره خان قطور، ايواوغلي، زارعان، بسطام، شگفتي، وست دره، تاريميش، بيلوار، ويشلق، نوايي و قينر از آن جمله هستند.

در بين مردم خوي و منطقه درمان بيماري هاي گوارشي، يرقان، سياه سرفه، كبدي، پوست و بيماري‌هاي روده از طريق آب اين چشمه ها ممكن است.
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه پنجم آذر 1387 و ساعت |

مقبره آقا سيد يعقوب در خوي

 

مقبره آقا سيد يعقوب در خيابان طالقاني (در فاصله 200 مترى از چهار راه مركزى شهر به سمت جنوب) شهرستان خوي قرار دارد.

زادگاه مرحوم سيد يعقوب كوهكمرى، كوهكمر بود بعداً به خوي منتقل شده و در سال 1354 هـ.ق وفات مي‌نمايد و دوستدارانش جنازه وي را در منزل مسكوني‌اش در كوچه بيك دفن مي كنند و مردم گنبد و بارگاهي بر روي آن مي سازند. به تدريج صحن، حجرات رواق و ضريحي نيز به بنا افزوده شد. بناي مقبره بعد از راهرو به چهار قسمت تقسيم مي‌شود و يك قسمت محل اسكان زايران است. در سمت شمال مقبره مسجد شيخ واقع است و با يك پنجره زيباي ارسي از مقبره جدا مي‌شود.

اين مقبره مورد احترام و اعتقاد تمام مردم خوى است. مردم جهت روا شدن حاجات در آن‏جا نذر و قربانى مى‏كنند، كرامات متعددى از وى ديده شده كه زبانزد مردم خوى استدر سال هاي اخير چندتن ديگر از خاندان از جمله ميريعقوب دوم و مرحوم‌آيت الله علوي در جوار‌ اين مزار به خاك سپرده شدند.

 از تزيينات مقبره مي‌توان به‌ آيينه كاري دوگنبد و بالاي ضريح اشاره كرد.

بناي مقبره احتمالاً به دوره صفويه تعلق دارد. .

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در چهارشنبه سوم مهر 1387 و ساعت |

غار آليشيق در خوي

 

رضا حسن زاده


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در چهارشنبه سوم مهر 1387 و ساعت |

دژ بسطام

دژ بسطام در موقعيت: قره ضياء الدين ـ روستاي بسطام 14 كيلومتري قره ضياء الدين قرار دارد.

اين دژ به همراه شهر باستاني اور در روستاي بسطام در بالاي كوه در ورودي روستا قرار گرفته است. ميراث فرهنگي پايگاهي در اين روستا قرار داده و مشغول مرمت اين بناي باستاني مي‌باشد. بعضي از مناطق مرمت شده است و برخي ديگر نيز در حال مرمت مي‌باشد. اين دژ به سال 645 تا 685 ق. م توسط دولت اورارتوها به وسعت 23 هكتار ساخته شده است. اين دژ سومين محوطه باستاني اورارتوها مي‌باشد.

قلعه باستاني بسطام: اين قلعه كه در قرن هفتم پيش از ميلاد احداث شده است در بالا دست روستاي بسطام قره ضياالدين قرار دارد.

كاوش هاي باستان شناسي نشان مي‌دهد كه اين قلعه طي 50 سال و در سه مرحله ساخته شده و داراي معبد، بازار و مقر حكومتي، برج، بارو، دروازه و راه هاي مخفي خروج مخصوص به خود بوده است.

قلعه داراي ديوارهاي مستحكم سنگي است كه بر روي صخره اي بلند مشرف به دشت و دره اي بزرگ قرار دارد و داراي سه اشكوب مختلف  است.

اورارتوها در اين منطقه داراي استحكاماتي بودند، از جمله: در دره بسطام، از بخش چايپاره (قره ضياءالدين)، كه سنگ نبشته اي نيز به خط دوم آن قوم در 16 سطر پيدا شده و هم اكنون در موزه ايران باستان نگهداري مي شود. اين سنگ نبشته به فرمان رؤساي دوم پسر آرگيشتي دوم (641ـ680) نوشته شده است. و ترجمه آن چنين است: »رؤسا پسر آرگيشتي اين معبد بلند را براي خالدي خداي (ارارتو) برپا كرد. به نيروي خالدي، رؤسا پسر آرگيشتي سخن مي گويد: اين سرزمين خالي بود و چيزي در اينجا برپا نشده بود، همانطور كه خالدي به من فرمان داده است، من در اينجا بنا ساختم، و اين جاي را شهر رؤسا ناميدم. رؤسا پسر آرگيشتي گويد: كسي كه اين سنگ نبشته را منهدم كند و به آن زيان رساند، يا آن را بشكند، خالدي خداي (اورارتو) او را به وسيله خداي هوا و خداي آفتاب و خدايان ديگر برخواهد انداخت و در زير آفتاب، نامي از خود نگاه نتواند داشت. منم رؤسا پسر آرگيشتي شاه نيرومند، شاه كشورها، كشور (اورارتو) شاه شاهان، سرور شهر توشپا

توشپا، پايتخت »اورارتو« در كنار درياچه وان بوده است. و رؤسا كه خود را سرور توشپا مي نامد، به صراحت اعلام مي‌دارد، كه اينجا خالي بوده و وي تنها معبدي در اينجا ساخته است، متوجه نكته اي ظريف مي شويم، آن هم اين كه برعكس تصور دياكونوف، اين مناطق مدام، زير سلطه اورارتوها نبوده است و اقوام ديگري در اين مناطق ساكن بودند كه منابع و مراجع مختلف باستاني، به قوم گيلزان و طايفه اي از آن»خُوَرْيَ« اشاره مي نمايد.

حكومت هاي مانئي ها (ماننا)، آشوران و اورارتورها، مدام در اين منطقه با آن درگير بودند. سارگون امپراتور آشور پس از اتحاد با مانئي ها، از شرق درياچه اروميه عبور نموده، آنگاه قلعه مضاعف، »تاروئي تارماكيس« در سرزمين قبيله داليان كه تبريز كنوني باشد و احتمالاً نام تبريز از جزء اول آن، يعني تاروئي آمده تسخير كردند، اين قلعه را كه پايگاه اسبان ذخيره سواران اورارتو بود، ويران ساختند، پس از آن از مرند و خوي گذشته و »سانگيبوتو« را نزديك خوي گرفته، بعد از تسخير شهر »اولخو« (هم اكنون نام محلي در سلماس است)، از طريق گردنه »قوتور« (قطور) وارد خاك اصلي اورارتو شدند، بنا به يكي از الواح آشوري، سارگون 22 قلعه اي را كه در سال 716ه.م از اورارتو پس گرفته بود، به »الوسونو« شاه ماننا داد، با اين كه »الوسونو« شاه ماننّا متحد آشور بود، ولي در آن هنگام استقلال بيشتري يافته و دولت مقتدري به شمار مي‌رفت و از سال 713 ديگر خراجي به آشور نمي داد و حتي گاهي به اراضي سرحدي آشور دست اندازي مي كرد.

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در یکشنبه یکم مهر 1386 و ساعت |

درآمدي بر معماري

كليساي سورپ سركيس خوي

رضا بايرام زاده

 

كليساي سورپ سركيس خوي


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386 و ساعت |

 

زيارتگاه تاريخي علمدار خوي

ميكائيل احمدزاده

 

زيارتگاه تاريخي علمدار شهرستان خوي يكي از بنا هاي باستاني قبل از اسلام مي باشد كه طبق اظهار باستان شناسان اعزامي به اين محل به دوره ساسانيان اطلاق مي گردد. و بناي اين آرامگاه به دوره شاه عباس صفوي و سبك آن زمان احداث شده است. اين آرامگاه مدفن سيدي بزرگوار و سردار بزرگ جنگ چالدران مي باشد.

تاريخ خونبار گذشتگان همواره شاهد حوادث تلخ و شيرين به همراه داشته و نياكان ما در گذشته هاي دور و نزديك سرمايه هاي معنوي بسيار زيادي جهت هموار نمودن راه طريقت و علم و عرفان با امكانات و استعدادهاي آن زمان به اشكال مختلف براي ما به ارمغان گذاشته اند كه مستلزم شناخت و بهره گيري از ميراث نياكان مان مي باشد .

ايرانيان جهت پاس داشت ارزشهاي معنوي براي كساني كه به نوعي توانستند جهت تكامل مقام و كمال  انسانيت  و رهنمون نمودن به راه حق و حقيقت و خداپرستي ونيز التيام نمودن دردهاي بسياري از مردم رنجور قدم بردارند .

با سلايق مختلف بومي هر منطقه آنها را عزيز شمرده و خواستند تا آيندگان نيز آنها را بشناسند و مردم را براي خدمت به خلق الله تشويق نمايند .

 روستاي بدل آباد

روستاي بدل آباد در قسمت غربي شهرستان خوي قرار دارد و در تقسيمات اداري شهر زير نظر بخشداري مركزي مي باشد.

اين روستا داراي مردماني خونگرم  ميهمان نواز و مهربان بوده، داراي مذهب شيعه اثني عشري بوده و در اين اواخر تعدادكثيري از اكراد نوار مرزي اهل تسنن  در ضلع جنوبي روستا سكني گزيده و محله بزرگ كرد نشين را بوجود آورده اند و در سايه امنيت دولت كريمه در جوار هم زندگي و امرار معاش مي‌نمايند.

اين روستا– از غرب و جنوب غرب با روستاي پير موسي از سمت شمال شرق به جاده مواصلاتي خوي حمزيان – از سمت جنوب به جاده خوي فيرورق و از سمت شرق با شهر منتهي مي گردد.

جمعيت آن بيش از 7000 نفر كه تعداد افراد مذكر به مونث بيشتر مي باشد .

تعداد خانوار آن نيز بيش از 1200 خانوار است.

هيئت هاي عزاداري مذهبي بسيار بزرگي در اين روستا وجود دارد.

مكان هاي گردشگري، زيارتگاه تاريخي علمــدار و كوه هاي زيباي منطقه مي باشد.

در اين روستا تعداد 4 مسجد وجود دارد.

شغل اصلي اهالي بدل آباد كشاورزي  و دامپروري بوده و در كنار آن نيز به قالي بافي و پشم بافي نيز رونق دارد.

 توليدتخمه آجيلي كــدو در اين روستا بسيار زياد بوده و حرف اول را مي‌زند.

بطور كلي به علت نزديكي اين روستا به شهر آهسته آهسته بافت خود را از دست داده و تبديل به يكي از محله هاي شهري گرديده است، به طوري كه در اين روستا تمامي امكانات و خدمات مورد نياز شهري در اين روستا يافت مي‌شود .

اين روستا تعداد كثيري از جوانان خود را در جنگ حق عليه باطل تقديم وطن نموده است .

آب و هواي اين روستا بعلت داشتن باغات و مزارع سرسبز بسيار مطلوب و هوائي پاكيزه دارد.

وجود باغات مركبات متنوع و درختان مختلف و حبوبات و محصولات آجيلي از نعمت هاي خدادادي اين منطقه مي‌باشد.

اين روستا در حال حاضر از محله ربط به شهر چسبيده و در آينده نزديك به از كوي هاي شهر اطلاق خواهد شد.

واقع شدن روستاي بدل آباد در مابين جاده هاي مهم مواصلاتي آينده درخشان پيش بيني مي شود.

دهياري اين روستا و با هماهنگي شوراي اسلامي روستا خدمات رساني مي نمايد.

روستا متصل به سيستم آب شرب شهري و برق و گاز سي .جي .ان مي باشد

اين روستا داراي درمانگاه و بهداشت و مدارس ابتدائي و راهنمائي در مقاطع دخترانه و پسرانه مي باشد .

داراي بلوار و خيابان هاي آسفالته و سيستم روشنائي مي باشد.

بعلت كمي بعد مسافت بين روستا تا شهر اياب و ذهاب با سواري ها ي كوچك از مقابل بيمارستان قمر بني هاشم خوي انجام مي گيرد.

 علمدار

كلمه علمـــدار به معني پرچمدار و حامل نماد و نشان افتخار و همبستگي و سيطرة يك ملت و يا قوم و .......مي‌باشد كه از دير باز كسي كه افتخار حمل آن را داشت بي شك از شجاعان زمان خود و داراي امتيازات بسيار زياد ديگري هم بود كه لياقت و شايستگي خاصي را مي طلبيد واين چنين افرادي بسيار نادر مي باشند .

 تاريخچه زيارتگاه باستاني علمدار

 كوه علمدار در روستاي بدل آباد از توابع بخش مركزي شهرستان خوي در فاصله 2 كيلومتري از شهر درامتداد شمال شرق شهر  خوي در مختصات (93900-69750) برابرچاپ نقشه سازمان جغرافيائي كشور در سريال 4967 برگ 2واقع گرديده است.

تاريخ اين مكان برابر اعلام باستان شناسان اعزامي از اداره ميراث فرهنگي و گردشگري استان و در تاريخ 85/3/15 به هزاره قبل از اسلام هنگام حكومت ساسانيان مي باشد كه روزي آن محل آتشكده بوده و مردم آئين هاي مذهبي زمان خود را انجام مي دادند . بعد از گسترش دين مبين اسلام و تشرف مردم به اسلام اين آتشكده موجوديت خود را به مرور زمان از دست داد و اثري از آن باقي نمانده است .

بعد از ساليان دراز در اثر تحولات زيستي و قومي در منطقه قفقازيه و خصوصا ارمنستان مردم براي دست يابي به چراگاههاي بيشتر و زمينهاي مساعد كشاورزي و نيز از ترس فشار و كشتار حكومت هاي همسايه آن كشور ها براي به چنگ آوردن زمين ها به اين مناطق يورش آوردند كه  در كتاب تاريخ خوي نيز اشارات مفصلي بر نحوه كوچ ارامنه از طريق رود ارس و گسترش تا اروميه و چگونگي شكست و كوچ مجدد آنان بيان شده است.

علمدارچه كسي بود ؟

 زياتگاه علمدار مدفن بزرگ مردي از ثلاله امام حسين سيدي مجرب معروف به علمدار علوي مي باشد.

وي در جنگ معروف چالدران تحت فرماندهي شاه عباس صفوي براي دفاع از كيان كشور همراه قشون صفوي براي جنگ با قشون عثماني به چالدران مي آيد .

 به استناد تارخ در آن منطقه جنگي خونين رخ مي دهد و منجر به شهادت تعداد كثيري از مدافعان وطن مي شود و بسياري نيز مجروح و پراكنده مي گردند .

سيد بزرگوار علمدار كه سرداري بزرگ از سپاه شاه عباس صفوي بود علمدار قشون نيز بود .

وي بعد از مجروحيت به علل نا معلوم سر از كوه هاي اطراف روستاي بدل آباد در مي آورد و مورد لطف و مهرباني مردم نوع دوست قرار مي گيرد .

آن هنگام كه دوران نقاهت وي ناشي از جراحات وارده سپري مي شد مردم متوجه كرامات اين انسان برگزيده الهي شدند .

او هرگز به لحاظ شكسته نفسگي نام واقعي خود را بيان نكرد و هرگز از قوم و خويش خود سخني بر لب جاري ننمود.

بعلت شرايط سخت زندگي در آن زمان و خشكسالي هاي طولاني ايشان با راز ونياز هاي خود باران را با كرم خداوند مي بارانيد ، به عالم غيب دسترسي داشت ، و از  راز ها هم خبر داشت . با لحن و نفس خويش درد و بيماري اهالي را با عنايت الهي درمان مي كرد و همواره در حال كرنش پروردگار خود بود به امام حسين عشق مي ورزيد و او را جد بزرگوار خويش مي خواند.

بالاخره وجود اين سيد و اولاد پيامبر سراسر رحمت و نعمت الهي بود طولي نكشيد كه آوازه اين بزرگوار در منطقه پيچيد و مردم فوج ، فوج از اقصي نقاط براي زيارت ايشان مي آمدند.

متاسفانه در اثر جراحات وارده بر پيكر ايشان و بيماري وي طولي نكشيد كه از جهان رخت بر بست وبنا به سفارش وي كه به بلندي كوه علاقه داشت اورا در بالاي اين كوه باستاني دفن نمودند تا باد بوي اورا به ديار ش برساند.

قبر ايشان زيارتگاه اهالي بود و به آن مكان عشق مي ورزيدند.

سالها گذشت و اهالي از فراغ آن سيد بزرگوار در غم و اندوه بودند و بيشتر غريبانه مردن ايشان مردم را رنج مي داد و نمي دانستند در پاس داشت اين مرد خدائي چه كنند .

 تا اينكه بانوئي بزرگوار و آگاه كه خصلت مردانه ي داشت و به مردانگي هم معروف، با عزم راسخ خويش تصميم به احداث بناي ياد بود سيد علمدار گرفت.

 بناي آرامگاه علمدار

در آن ايام كه زندگي مردم بسيار مشقت بار بود و امكانات بسيار كمي كه  بانو فاطمـــه مرشدي مصالح ساختماني را بوسيله چار پايان  ذره ،ذره به بالاي كوه رساند و بناي تاريخي علمدار بنا نهاد تا نگيني بر بلنداي منطقه و ياد بودي بر آن سيد بزرگوار كه زندگي خود را در راه دفاع از كيان ملي از دست داد و همواره پارسائي و زهد را پيشه كرد بوده باشد و براي آيندگان سرمشق باشد.

اهالي منطقه و روستاهاي دور و نزديك در ايام مختلف سال براي زيارت به آرامگاه  علمدار به بالاي كوه مي رفتند و قرباني نذر مي كردند، راز و نياز مي كردند و وليمه مي دادند .

بحدي اين آرامگاه رونق داشت كه كمتر زيارتگاه هاي ديگر مد نظر قرار مي‌گرفت.

بانو محترمه فاطمه مرشدي با اين اقدام جسورانه خويش كه براي مردم در آن شرايط امكان پذير نبود  جهت تكريم اولاد امام حسين(ع) خوش درخشيد و آن محل محل راز و نياز درد مندان و حاجتمندان ودل سوخته گان گرديد.

باني زيارتگاه علمدار

باني زيارتگاه مرحومه فاطمه مرشدي پس از به ثمر رساندن عمل خود و احداث اين بناي زيباي تاريخي  بعد از چند سال در گذشت و اهالي روستا پيكر وي را در جوار آرامگاه علمدار دفن كردند تا از طريق زيارت علمدار  فاتحه اي هم به ايشان خوانده شود.

لازم به ياد آوري است كه هنگام ساختن آرامگاه يگانه فرزند وي نيز تلاش فراوان داشت كه بعد از وفات او نيز در كنار مادرش به خاك سپرده شد نام او كربلائي صادق مرشد نام داشت.

لازم به ياد آوري است كه نوه مرحومه فاطمه مرشدي و دختر كربلائي صادق در كنار آنان آرميده است.

قبر اين سه نفر به صورت ايوان و طاق مانند بود و هر سه در يك قبر جاي داده شدند.

قبور آنها در ضلع جنوبي بيروني آرامگاه قرار دارد.

مختصات آرامگاه

ابعاد اين آرامگاه 6 در 6 متر و ارتفاع ساحتمان 4 متر و ارتفاع گنبد از زمين تا نوك 7 متر مي باشد ، قطر ديواره ها 1 متر مي باشد.

قبر مبارك سيد بزرگوار علمدار در وسط اين بنا قرار گرفته است.

گنبد آن از نوع آجري پخته قرمز رنگ و به سبك زمان شاه عباس صفوي توسط استادان آن زمان ساخته شده است .

اين بنا برروي چهار پايه آجري قرار گرفته و ديواره هاي آن نيز از سنگ مي باشد .

در گذشته 2 پنجره به سمت شمال و جنوب باز مي شد كه پنجره سمت شرق اكنون بسته شده ، و يك درب ورودي از سمت شرق دارد .

بنا دلايلي تا اين اواخر سنگ نبشته هم روي قبر سيد علمدار به سفارش خودش نگذاشته بودند ، كه اين هم از فروتني اين مومن بود.

 در گذشته نه چندان دور ايواني  نيز از مصالح غير ساختماني به اين بنا افزوده شده بود، كه براي زائرين حكم سرپناه از باران و آفتاب داشت  ، كه از بين رفته است.

در چند متري آرامگاه سفره تخته سنگي نسبتا بزرگي وجود داشت كه از وسط آن آب تراوش و در محل جمع مي شد كه مردم از آن وضو مي گرفتند كه بعد از ساليان بعلت استفاده نا صحيح از آن آب  خود به خود آب قطع شد و لي محل آن هنوز باقي است.

تخته سنگهاي بسيار بزرگي در اطراف اين بنا وجود دارد كه زيبائي خاصي به محل داده است.

ارتفاع كوه از سطح جاده مياني 150 متر مي باشد كه داراي ديد عالي بر اقصي نقاط شهر و حومه آن دارد.

 به لحاظ واقع شدن در بالاي ارتفاع داراي آب و هواي بسيار مطلوب و خوشايند مي باشد .

به جز اين كوه زيبا و مفرح كه مانند نگيني درخشان درمنطقه چشم ها را مي‌نوازد كوه قابل توصيف ديگري در اطراف آن وجود ندارد. اين مسئله موجب شده تا از ديد بسيار عالي به نقاط دور ودر مسير  نسيم جريانات هوائي  قرار گيرد و گردشگران از آن همه زيبائي و شكوه طبيعت به وجد آيند.

وجود باغات سرسبز و زيبا كه به وفور ديده مي شود كه گويا خالق با درايت خود منظره اي زيبا براي لذت بردن بندگان خود به وجود آورده است.

ارتفاع اين كوه بحدي است كه افراد با سنين مختلف  مي توانند به قله آن دسترسي داشته واز آن لذت ببرند.

در بالاي كوه محوطه ي وسيع وجود دارد كه امكان ساخت بنا هاي مختلف براي زائرين و گردشگران و نيز براي تفريح و بازي خرد سالان و نيز پارك نمودن خودروها فراهم مي باشد.

در گذشته راهي مشخص به بالاي كوه وجود نداشت. و مردم از هر سو به آنجا روانه مي شدند.

بعد از انقلاب شكوهمند اسلامي و در راستاي خدمات رساني به روستا ها توسط جهاد سازندگي براي شرب آب آشاميدني منبع 10000 متر مكعبي در بالاي كوه و در فاصله 20 متري آرامگاه ساخته شد و از بركت اين منبع آب جاده‌اي هم براي تدارك مصالح ساختماني اين فضا و خدمات رساني ديگر به بالاي كوه احداث گرديد .

 با اين امكانات مردم اميدوار شدند كه محوطه اين آرامگاه آباد خواهد شد ، و رنگ و بوئي ديگر خواهد گرفت ولي متاسفانه هرگز اين چنين نشد .و اقدامي هم انجام نپذيرفت.

متاسفانه اين منبع آب نه تنها كوچكترين كمكي از بابت گسترش و امكانات رفاهي براي علمدار بوجود نيآورد، بلكه موجب تخريب اين محل بكر شد و آسيب هاي فراوان به آن مكان رساند، كه اداره منابع طبيعي واداره ميراث فرهنگي  نيز از اين نا هماهنگي نا خرسند مي باشد.

 رازاين كوه باستاني چيست؟

 با عنايت به توصيفاتي كه از اين كوه باستاني بعمل آمد، اشياء و عتيقه جات مختلف از آن كشف گرديده است

از جمله هنگام احداث راه شوسه به روستاي قرخ ياشار از دامنه اين كوه هنگام شكافتن دل كوه از قبور، كوزه هاي گلي ، اسلحه ، شمشير و غيره كشف و در آن هنگام به موزه استان انتقال يافت.

از دير باز سينه به سينه نقل گرديده از داخل روستاي بدل آباد كوچه ملا قدير كنوني يك تونل به زير كوه علمدار وجود داشته ودارد كه طول آن حدود يك كيلو متر مي باشد و شايد آن هنگام مردم براي مخفي شدن از دست ياغيان استفاده مي شده ودر حال حاضر پنهان شده و مستلزم كاوش اداره ميراث فرهنگي مي باشد.

با توجه به نظريه كارشناسان ميراث فرهنگي  اين كوه كه روزي آتشكده معتبر و زماني نيز گورستان ارامنه بوده ادعاي بالا امكان پذير مي باشد.

شبيه همين تونل نيز در همين اواخر در بخش قره ضيالدين به چالدران به طول چند صد متر كشف گرديده است.

گذشتگان مي گويند هنگامي كه مي خواستند مرحومه فاطمه مرشدي را در جلوي درب ورودي علمدار به سفارش خودش دفن كنند تا  زائرين از روي قبر او وارد آرامگاه سيد جليل القدر شوند ، بعد از حفر قبر متوجه شئي بسيار نوراني شده و همه متواري شدند و فوراً آن محل را پر كرده لاجرم به ضلع جنوبي در كنار و زير ديوار آرامگاه علمدار به خاك سپردند.

سينه اين كوه بكر مدفن راز هاي پنهاني است كه لازمه دست به كار شدن كارشناسان محترم مي باشد.

با توجه به ادعاي باستان شناسان كه اين آرامگاه از زيارتگاه هاي كم نظير شمال استان مي باشد و داراي فضاي بكر و ساختماني ستودني مي باشد اهميت آن بسيار زياد است.

سارقان ميراث فرهنگي

 متاسفانه مدتي مديدي است كه سارقان فرهنگي اين افراد ناآگاه كه ندانسته فرهنگ و هويت ملي كشورمان را به يغما برده و در ازاي مبلغي ناچيز سندي از هويت گذشته نياكان رابفروش مي رسانند.

برابر تهيه فيلم مستندي كه از حفاري هاي غير مجاز انجام گرفت در حدود 78 نقطه كوه كنده شده و برابراطلاع واصله پاي دستگاه هاي ديجتالي نيز براي كاوش گورستان ارامنه كه در بالاي كوه است باز شده .

چندي پيش يغما گران فرهنگي كاري ناپسند انجام داده و اقدام به نبش فبر سيد بزرگوار علمدار و نيز سوراخ نمودن ديواره هاي زيباي آرامگاه علمدار كرده بودند كه توسط خيرين بازسازي موقت گرديد ولي چه چيزي از آن به سرقت بردند نا معلوم مي باشد.

چه اقدامي بايد كرد؟

به هم زدن بافت كوه و آرامگاه صدمات جبران ناپذير به همراه دارد، و هويت ها از بين مي روند  بر اين اساس اقدامات و هماهنگي هاي لازم جهت دستگيري و مجازات  سارقان انجام گرفته .

نظر براينكه اين گورستان ارامنه بوده ودر بين ارامنه آن زمان نيز رسم براين بود كه مردگان را با وسايل شخصي مانند شمشير و ساير وسايل و زينت آلات دفن كنند .

متاسفانه سارقان ميراث فرهنگي با حفاري نمودن محوطه اين اشياءرا به يغما مي برند.

 روند بازسازي آرامگاه علمــدار

 نيازهاي معنوي مردم و فرهنگ پاس داشت ميراث گذشتگان و تكريم و احترام به مقام شامخ آنان مي طلبيد اقداماتي براي شناساندن به مردم و استفاده از آن مكان براي اندوخته توشه معنوي و نيز استفاده از طبيعت منحصر به فرد اين مكان براي گردش گري صورت گيرد .

اقدامات پراكنده و غير منسجم براي مرمت علمدار صورت مي گرفت كه هم هزينه بر و هم غير قابل ارائه بودند ، و علارغم نيت پاك و تلاش نتيجه خوبي به همراه نداشت .

لذا تصميم براين شد كه با استفاده از منابع عظيم و خدا دادي دولت كريمه و استفاده از كارشناسان و مسئولين محترم اقدامات پلكاني ولي جامع و مفيد صورت گيرد . اين حركت خود جوش از ارديبهشت ماه سال 85 آغاز گرديد، كه نتايج ارزنده اي به همراه داشت . خيرين علمدار تنها براي باز گرداندن هويت واقعي آن تلاش نموده و مخارج زيادي نيز در اين راه صرف كرده و خواهند كرد.

جاي دارد از زحمات بي دريغ و وصف نا پذير ادارات محترم از قبيل فرمانداري – بخشداري مركزي- دهياري روستا- شوراي روستا ي بدل آباد- اداره آب و فاضلاب روستائي – خصوصاً اداره محترم ميراث فرهنگي كه بار عظيم بر دوش آنان بود كمال تشكر و قدرداني بعمل آيد.

و جاي گله اي هم از افراد ي وجود دارد كه نه تنها اقدامي نكردند بلكه باب ميل خودشان راه بازسازي و ساماندهي آرامگاه علمدار كه روزي معتبرترين زيارتگاه منطقه بوده سد كردند ، و اصولاً به پيشرفت اين مكان و دگر گوني منطقه و تبعات آن را ندارند ، و دور انديشي نمي كنند.

برگرفته از:

Www.alamdarkhoy.blogfa.com

 

 

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در یکشنبه بیست و یکم آبان 1385 و ساعت |

آرامگاه واقعی شمس تبريزی کجاست؟

تاليف و تدوين از: عليرضا حاتمی زاده

 

عليرضا حاتمي زاده

 

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در یکشنبه یکم مرداد 1385 و ساعت |

بازار خوي

نشاني بنا : بازار قديمي شهرستان خوي كه باز مانده بازار گسترده مي باشد در ضلع شرقي شهر به موازات خيابانهاي طالقاني و انقلاب قرار گرفته , طبق قوانين مشهود از جمله دروازه قديمي ( دروازه سنگي ) و بقاياي آثار ديوار حصار شهر و خندق پشت آن در زمانهاي پيشين اين مجموعه در ضلع شرقي شهر و متصل به ديوار دروازه ورودي شهر بوده است

طول و عرض بنا : 380*160 متر

كاربري فعل و قبل و پيشنهادي بنا : تجاري

توصيف بنا و شرح گذشته بنا : بازار خوي در زمان صفويه احتمالا داراي شكل و فرم منسجمي بود كه متاسفانه به علت حوادث طبيعي و انساني ( شرايط جوي منطقه و زلزله هاي پي در پي و درگيريهاي محلي و نوسازي اخير ) صدمات زيادي بدان وارد شده چنانكه در حال حاضر بازار موجود خوي از زمان زنديه به بعد مخصوصا بيشتر قسمتهاي آن به دستور عباس ميرزاي قاجار ساخته شده , آثار با ارزش ديگري در اين مجموعه وجود دارد كه با برخي از ابنيه تاريخي سراسر بازار خوي در حال حاضر از چند راسته بازار سرپوشيده و سراها و ميدانهاي قديمي كه بقاياي بافت بزرگتري مي باشد تشكيل شده كه در مجموع متناسب و هماهنگ مي باشد , مصالح بكار رفته در ساختمان بازار خوي عموما از آجر با ملاط گچ و خاك منظور شده , تمام كار توام با سادگي بوده و در بعضي قسمتها با نماي سنگي ( در چهار سوها) روبرو مي شويم و در قسمت پي نيز از سنگ استفاده شده . بازار خوي فاقد تزئينات خاص گچبري و كاشيكاري و تزئينات آجري مي باشد اما در برخي قسمتها مخصوصا چهار سوهاي آن نظم و دقت خوبي در رگه چيني آجرها بكار رفته است

گزارشات اجمالي مرمت و حفاظت بنا :

1- بازسازي گنبد آسيب ديده چهار سوي فرش فروشان و مرمت نماي آجري راسته

2- احياي كامل پوشش راسته امير و اتصال آن به دروازه سنگي

3- احياي كامل پوشش راسته قنادان و اجراي كف فرش سنگي راسته

4- مرمت و بازسازي پوشش آسيب ديده راسته زنبوران

5- شروع مرمت نماي سنتي كاروانسراي ميرهاشم و احياي ورودي كاروانسرا در ضلع شمالي

ماخذ : ميراث فرهنگي استان آذربايجان غربي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در شنبه سی و یکم تیر 1385 و ساعت |

دروازه سنگي - خوي

نشاني بنا : دروازه سنگي خوي كه از نمونه هاي باقيمانده دروازه حصار ترافعي شهرهاي قديمي مي باشد , در جنوب شرقي شهر خوي قرار دارد كه هم اكنون به علت توسعه و گسترش شهر در داخل شهر خوي قرار گرفته است . در سمت شمالي بنا , بافت قديمي شهر يعني بازار خوي قرار دارد و در سه ضلع ديگر دروازه ساختمانهاي نوساز و بافت مدرن شهر ديده مي شود

طول و عرض بنا : 8/5 * 6 متر

كاربري قبلي و فعلي و پيشنهادي بنا : كاربري فعلي : ورودي راسته بازار كاربري قبلي : دروازه پيشنهادي : يادمان تاريخي

نام باني يا معماران : مربوط به دوره ايلخانيان

شرح گذشته و توصيف بنا : اين دروازه به عنوان ورودي شهر خوي به طرف سلماس طبق طرح تدافعي شهرهاي قديمي در دوره قاجاريه ساخته شده اين بنا از حيث جنس ساختمان با دو نوع مصالح متفاوت ساخته شده , ضلع شمالي آن كه در امتداد بازار قديمي خوي قرار دارد با آجر ساخته شده ولي سمت جنوبي بنا از سنگهاي تراش خاكستري و سياه مي باشد كه بصورت تركيبات موزون و هماهنگ نماسازي شده . قوس سمت بازار كه از آجر است به صورت جناقي بوده ولي قوس جنوبي بنا كه از سنگ مي باشد بصورت نيمدايره مي باشد

در زير قوس سنگي سمت جنوبي در طرفين دروازه نقش دو شير بصورت بي تحرك و ساده حجاري شده است . همچنين با دو رديف چيني يك در ميان سنگهاي سياه و سفيد ضلع جنوبي را نماسازي كرده اند

گزارشات اجمالي مرمت و حفاظت بنا : 1 - استحكام بخشي پي دروازه

2 - سنگ يا سنگهاي فرو ريخته و كاركذاري در محل اصلي

3 - تراش سنگهاي جديد جايگزين سنگهاي از بين رفته

4 - اجراي طاق گنبد پشت دروازه و اتصال آن به راسته احيا شده

ماخذ : ميراث فرهنگي استان آذربايجان غربي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در شنبه سی و یکم تیر 1385 و ساعت |

ساختار معماري سنتي ساختمان قديم شهرداري خوي

رضا بايرام زاده

 

شهرداري قديم خوي

 

ساختمان شهرداري مابين خيابانهاي شريعتي و صمدزاده و در جنب شمالي حياط مسجد سيدالشهداء(ع) واقع شده است. تاريخ احداث ساختمان، بنابر نوشته كتيبه اي كه بر سر در ورودي شرقي از خيابان نصب شده است. مربوط به1312 هجري شمسي مي باشد كه به گمان مردم معماران شخصي به نام »توانا« بوده كه شخصيتي بسيار فداكارانه داشته است. احتمال قوي اين ساختمان قبلاً با نماي آجري كاربري داشته يعني تاريخي كه روي كتيبه گذاشته شده تاريخ گچبري است نه تاريخ خود ساخت بنا.

چون در زير گچبري كه مورد بازسازي قرار گرفته بعد از ريختن گچبريها كاملاً نماي آجري از زير گچها بيرون آمده بود و با عقل و منطق نيز همخواني ندارد كه دو نما و دو هزينه در ساختمان باشد. لازم به ذكر است كه با توجه به نقوش گياهي و طرحهاي نزئيني غربي و يوناني و رومي كه در ساختمان به كار رفته است بنا، مربوط به اواخر دورة قاجاريه مي باشد. بنا از دو نوع ستون، كه تأثير گرفته از ستونهاي مربوط به روميان و دورة هندسي يونان باستان مي شود و به نامهاي ستونهاي كورنتي (corinthian) و مختلط (composite) مي باشند، هستند. سر ستون كورنتي كه در سده ي چهارم قبل از ميلاد توسط يونانيان رواج يافت سر ستوني گلداني شكل عميقِ تضمين شده با برگ كنگري ها، و يك تاوه ي با وجوه محدب مي باشد و سرستون مختلط كه به ويژه از زمان شروع رنسانس رونق يافت، ولي در اصل توسط روميان باستان پايه گذاري شده است. اين نوع سرستون تركيبي از چهار توماري سرستون ايونيايي (Ionic) قرار گرفته به صورت قطري روي يك گلداني سرستوني از برگ كنگري هاي كورنتي مي باشد. از طرفي در بالاي سرستونهاي مختلط تزئيناتي با مستطيل هايي با عرض مقعر كه تركيبي با دايره دارند، ديده مي شود. ستونهاي مختلط در نماي تراس جنوب شرقي بنا و ستونهاي كورنتي در نماي تراس غربي و نيز در داخل بنا بكار رفته اند. همچنين در بناي تاريخي شهرداري از قوسهاي تزئيني مانند »قوس دسته بندي يا بيضي«، »قوس دسته بندي دو كانون«، »قوس ثلثل دايره با ماهيچه« يا »قوس حلقوي«، »قوس نيمدايره«، »قوس كماني« و »قوس نيمه بيضي با گلويي« كار شده است كه قوسهاي »دسته بندي دو كانون، حلقوي، نيمدايره، نيمه بيضي باگلويي« در بالاي طبقه اول به عنوان قوس نما و قوس »كماني« در داخل ساختمان و قوسهاي »تعل اسبي، نيمدايره و نيمه بيضي باگلويي كُند« در نماي تراس جنوب شرقي بنا در بالاي سرستونهاي مختلط بكار رفته اند كه حالت تزئين دارند و باري را تحمل نمي كنند. در ضمن در قوس سر در ورودي شرقي به حياط از خيابان نيز از »قوس نيمه بيضي باگلويي« استفاده شده كه در طرفين اين قوس از دو ستون سنگي به سبك كورنتي با پايه هاي6 ضلعي كه داراي سرستونهايي با برگ كنگري به صورت برجسته كنده كاري شده اند، وجود دارند.

بايد يادآور شد كه قوسهاي بناي اولية در و پنجره زيرزمين ساختمان شهرداري از قوس كماني كه از سنگ بازالت پوشيده شده است، بودند (با توجه به عكسهاي باقي مانده از سال1318 تا1320 ه.ش). قوس كماني از دسته قوسهاي تزييني است. از اين قوس بيشتر در پوشش نعل درگاههاي در و پنجره استفاده مي شود. قوس كماني در بناهاي دوران اخير از زمان قاجار تاكنون بسيار مورد استفاده قرار گرفته است. ولي با توجه به اينكه در سالهاي گذشته روي بنا كارهاي مرمتي انجام گرفته و بازسازي شده اثري از قوسهاي كماني بناي اوليه باقي نمانده بود ولي اخيراً مرمتهايي كه روي بنا صورت گرفته و هنوز هم ادامه دارد قوسهاي قسمتهاي بازشوي زيرزمين احياء گرديده اند. اما نوع قوسهايي كه بعد از مرمت كار شده اند چفدهاي نيمدايره و نعل اسبي هستند كه در پنجره هاي كم عرض از قوس نيمدايره و در پنجره هاي كمي عريض تر از قوس نعل اسبي استفاده شده است كه معمار در ساخت اين چفدها يا قوسها از »طاق رومي« استفاده كرده است يعني اينكه در مقطع عمودي و از منظر روبرو به صورت نره ديده مي شود و در مقطع افقي به صورت كامل آن نمايان هستند حالي كه در پشت طاق هاي رومي كه پس از مرمت ايجاد شده اند قوسها به صورت طاق صفر بي يا پَر ساخته شده اند.

قوس نيمدايره هم تزيين و هم نيمه باربر است. اين قوس به علت وجود كمان كوچك در ناحيه زير و كمان بزرگ در ناحيه بالاي قوس بند رجها مانند گوه خواهد بود و ضخامت بند در ناحيه قالب و كمان زيري برابر يك سوم ضخامت بند در ناحيه كمان بالايي مي باشد. چون دور كمان اين قوس به مراتب بيش از دور كمان نعل اسبي مي باشد به همان نسبت هم ضخامت بندها فرق مي كند. امروزه از قوس نعل اسبي به علت دارا بودن دور زياد باربر است و به علاوه از آن در نماسازي و تزيين بنا استفاده مي شود و نيز در زيرزمينهاي طويل و عريض مثل زيرزمين ساختمان شهرداري كه تمام قسمت زيرين بنا را در برگرفته است. استفاده از اين نوع قوس (نعل اسبي)، قوس مناسبي مي باشد.

يكي از موارد مهمي كه بايد درباره ساختمان شهرداري متذكر شد پوشش پشت بام بنا مي باشد كه از دو نوع پوشش استفاده شده است يكي به صورت پوشش مسطح شيب دار (خرك پوش به روش خرپاي غربي) و ديگري به نحوة گنبددار مي باشد كه نيمة طولي غربي پشت بام به روش پوشش شيرواني مي باشد و نيز در دو جهت شمال شرقي و جنوب شرقي در نيمة طولي شرقي پشت بام دو گنبد كه قوس آنها نزديك به قوس هلوچين يا بيزكُند مي باشند و خيزي نزديك به دايره دارد، استفاده شده است كه احتمالاً از ورق گالوانيزه پوشيده شده اند.

از موارد مهم ديگر دربارة اين بنا نقوش تزييني بكار رفته در بنا مي باشد نقشي كه در بلندترين قسمت سر در ورودي شرقي بنا قرار گرفته يك شاخه گل دسته بندي شده در ميان دو بند حلزوني ضخيم با نقش پيچك در انتهاي اسپيرال به صورت قرينه سازي انعكاس مي باشد. در پايين اين شاخه گل ساعتي داخل حلقة دايره اي محصور شده است و فضاي اطراف اين قسمت با مستطيل هاي برجستة گچبري شده كه بوسيلة بندهايي كه داراي زمينه ايي سياه رنگ هستند نمايان شده اند. فرم كلي بالاي سر در ورودي شبيه يك تاج يا كلاه مي باشد. بعد از شكل كلاه مانند بالاي سر در ورودي شرقي بنا به لبة رخبام مي رسيم كه با هفت طبقة گيلويي (حدفاصل مزيّن بين سقف از داخل يا لبة رخبام از بيرون بنا و ديوار) با فواصل مختلف روبرو مي شويم كه تمام دور تا دور بنا را در برگرفته است. در پايين گيلوئي هاي تزييني در وسط سر در ورودي سر شيري كه از روبرو نقش شده داخل دايره اي محاط گرديده كه بالاي آن دو برگ از نوع نقوش ختايي به صورت متقارن ديده مي شود. شير همچنانكه در فرهنگ مصوّر نمادهاي سنتي آمده است نماد عظمت؛ قدرت؛ دليري؛ شهامت اخلاقي؛ خورشيد و جنگ و ...

مي باشد از طرفي چون اين بنا در گذشته جزء ساختمانهاي حكومتي شمرده مي شده و از دوران باستان نيز شيران نگهبانان نمادين قصرها و آرامگاهها بودند و تصور مي رفت درنده خويي آنها موجب دور كردن تأثيرات زيان آور مي شد به همين خاطر از اين نوع نقوش حيواني در ساختمانهاي سلطنتي و حكومتي در دوره هاي مختلف استفاده مي كردند. در دو طرف نقش سرشير در قسمت لچكي ها كه داراي زمينة سياه رنگ مي باشند نقوش گل و گياه و بسته بندي شده كه به صورت قرينة انعكاسي مي باشند نقش شده اند. قوسي كه براي طاق و تويزه (لنگه طاق) بالاي در ورودي شرقي بكار رفته از نوع قوس شلغمي كُند (پيازي) مي باشد كه در زير تبعرة (ضخامت) تويزه نقوش هندسي به روش قرينة انتقالي ايجاد شده اند. پاكارقوس پيازي نيز روي نيم ستونهايي كه با بدنة ساختمان تركيب شده اند نشسته است. در مابين دوگيلوئي (گلوئي) بالاي پنجره ها كه داراي زمينة سياه رنگ مي باشند نقوش گل و گياه ختايي كه تركيبي از4 گل در وسط و12 برگ چسبيده در اطراف آن و در بعضي قسمتها1 گل در وسط و8 برگ متصل در پيرامون آن مي باشند و ميان آنها نيز يك بند توماري ضخيم تزييني كه به صورت گچبري برهشته (گچبري با برجستگي خيلي زياد) كار شده است به روش ريتميك تكرار شده اند. وجود ريتم در هر يك از عناصر بصري مي تواند احساسي از حركت را به ببيننده منتقل كند كه در تمام نقوش بكار رفته در اين بنا مي توانيم اين عنصر بصري را مشاهده كنيم. طرحهايي كه در بالاي پنجره داخل قوس نماهاي ساختمان كار شده اند چهار گونه فرم نقوش مختلف ديده مي شوند كه مي توان از گل، برگ و غنچه، انواع ساقة گلها و انگور با نقوش ختايي و چند مورد اسليمي و خورشيد را مشاهده كرد. در ضمن لازم به ذكر است كه تمام نقوش گچبري كه در ساختمان بكار رفته اند به شيوة گچبري برهشته كار شده اند. اين بنا در فهرست آثار تاريخي به شمارة2393 به ثبت رسيده است.

 

 

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در شنبه سی و یکم تیر 1385 و ساعت |

 

ديگر آثار باستاني خوي

دكتر محمد باقر محسني بهروز نصيري

 

                  1- باغ هفت طبفه فيرورق(پره):

 در 6 كيلومتري غرب خوي، شهر پرطراوت و زيبايي به نام (پره) قرار دارد كه در اسناد و مدارك رسمي فيرورق  نوشته مي شود، اين شهر كه از توابع شهرستان خوي است، در گذشته از املاك و سكونت گاه هاي قديمي  دنبلي ها بود. و بنا به مندرجات گزارش هاي تاريخي، محل استراحت  و ييلاق دنبلي ها و حكمرانان آن وقت محسوب مي شد و اگر بزرگي از امراي شهر بيمار مي شد، براي يافتن شفا به آن شهر روي مي آورد.[1] (پره)، در گذشته داراي چشمه هاي فراواني با آب زلال و گوارا بود،  متأسفانه در ساليان اخير به سبب كم آبي، بسياري از آنها، كور شده اند. هم اكنون نيز (پره) و اطرافش جزو تفرّجگاه هاي مردم خوي، به حساب مي رود. و روزهاي تعطيلي اهالي ميهمان دوست (پره) پذيراي ميهمانان خوانده و ناخوانده فراواني از مردم شهر و حتّي اطراف هستند.

شهبازخان دنبلي، پيش از عهده داري دفاع خوي، در برابر هجوم عثماني ها و كشته شدن در جنگ با آنها، در سال 1136 هجري قمري مقيم آنجا بود، محمّدبيگ، پسر كوچك شهبازخان دوّم، پسر عموي احمدخان دنبليحكمران لايق و شايسته خوي، باغ هفت طبقه اي در (پره) احداث كرده است. به نقل كتاب هاي تاريخي، محمّدبيگ،  معادل بيست هزار تومان، خرج خاكريزي طبقات، و ساختمان ديوار پيرامون طاباغاباغي كرد، امّا فرصت اتمام آن را نيافت،  در دو قسمت ديوار جنوبي، دو قلعه كوچك، جهت ديده باني و نگهباني ساخته شده بود، اين باغ با اينكه مالك خصوصي داشته و دارد، هم اكنون نيز، در اختيار خانواده فروتني است. از گردشگاه هاي خوي بود و درياچه اي كوچك يا استخري ،  در وسط آن قرار داشت كه متأسفانه از بين رفته و هم اكنون با اينكه در آن تغييراتي به وجود آورده اند، ولي آثار ديوار در بسياري از نقاط و طبقات آن باقي مانده است.

در حاشيه ديگر خيابان انقلاب فيرورق، روبروي طاباغاباغي، حمّامي قديمي وجود دارد، كه چند پلّه از سطح خيابان پائين تر است و به گفته بعضي از معتمدين محل، آنجا نيز از ساختمان هاي دوره محمّد بيگ         مي باشد، و در پشت حمّام مزبور كوچه اي است كه  محمّد بيگ، ناميده مي شود. و حمّام مزبور هم اكنون رونقي ندارد و اگر آنجا را به صورت يك قهوه خانه سنّتي در آورند، سبب جذب گردشگران بيشتري به آن منطقه خواهد شد.

 

                2- پل خاتون:

          در سه كيلو متري جنوب شهرستان خوي بر روي رود خانه قطور و در راستاي جادّه خوي به اروميّه پلي كهن وجود دارد، كه در زبان مردم و اسناد و مدارك موجود به نام پل خاتون معروف است، اين پل داراي پايه ها و موج شكن هايي به شكل پشت ماهي از سنگ هاي نسبتا" بزرگ و منظم با ملاط ماسه و آهك ساخته شده است، در قسمت فوقاني پل، آجر به كار رفته است و داراي هفت دهانه بزرگ آب رو بوده و در بين دهانه هاي بزرگ پايه هاي سنگي، به طور منظّم، هفت دهانه طاق نماي تزئيني قرار گرفته است.

               در گذشته كاروان هايي كه از عثماني مي آمدند، از اين پل عبور كردند و تا چند سال پيش نيز گذرگاه مردم بوده، ولي در سال هاي اخير در راستاي آن، پلي جديد ساخته شده و راه ارتباطي مردم از روي پل جديد   مي باشد.

            اين پل به علّت ارزش باستاني بودنش توسّط ميراث فرهنگي استان حفاظت مي گردد. در بعضي منابع تاريخي آمده است كه اين پل به دستور احمد خان دنبلي و در كنار دامنه غضنفر ساخته شده، كه هنوز پا بر جاست و سبب معروف بودن به خاتون كه نامي زنانه است. در افواه عامّه آن را به همسر احمد خان دنبلي منسوب  مي دارند، ولي اين انتساب به دلايلي پذيرفتني نيست، يكي اينكه تعبير خاتون در عصر فرمانروايي دنبلي ها در خوي متداول نبوده و كهنه تر است، ديگر اينكه در قرون گذشته ودر لشكر كشي سلطان يعقوب آق قويونلو در سال 883 .ق براي جنگ با برادرش سلطان خليل، اين پل مورد استفاده قرار گرفته است[2]و چنين به نظر       مي رسد  پلي كه در اين محل بوده و شايد در طيّ ساليان بعد و در اثر سوانح طبيعي و انساني تخريب شده،  احمد خان آن را تعمير، يا پل جديدي در محلّ پل قديمي ساخته و نام قديمي كه شهرت داشت بر روي آن  مانده است.

     

 گذشته از آن واژه ((خاتون))،  واژه كهن تر تركي به معني زن بزرگ منش، و در قديم عنوان تركي و مغولي زنان و دختران خان و خاقان بوده، به معني بانوي عالي نسب و ملكه، و معمولا" در مقابل خاقان به كار برده مي شد. و از دوره سلجوقيان بيشتر رايج شده و پيش از آن در شاهنامه منحصرا" به صورت عنوان خاصيّ دربرابر خاقان آمده است.

             معروفترين خاتوني كه در آن ادوار در اين نواحي حكومت يافته، دختر طغرل سلجوقي همسر       اتابك اوزبك بود . پس از حمله مغول، زمانيكه پاي سلطان جلال الدّين خوارزمشاه به تبريز رسيد، وي در مقابل سلطان، ضعف نشان داده و به سوي نخجوان گريخت، خاتون بعد از ديدار سلطان جلال الدّين، به ازدواج وي در آمد و به دستور سلطان در خوي ساكن گرديد. و از طرف شوهر جديد، حكومت و مالكيّت سلماس واروميّه نيز به خاتون داده شد. با اين سابقه گمان مي رود كه پل خاتون باستاني، به دستور وي بر روي رود قطور احداث گرديده، تا وي بتواند به آساني در قلمرو خود رفت وآمد نمايد.

 

             3- پل قطور :

             در درّه مصفّا و عميق قطور، كه رود قطور از آن مي گذرد، به فاصله 20 كيلو متري شهر خوي ، بر روي جادّه ارتباطي خوي- قطور، پلي فلزّي، به طول 450 متر و ارتفاع120 متر احداث گرديده است. و راه آهن ترانزيتي ايران- اروپا، از روي آن مي گذرد. اين پل از پل هاي زيبا و منحصر به فرد خاورميانه است و با اينكه از ساختمان آن بيش از 40 سال نمي گذرد واز پل هاي جديد الاحداث است، ولي به سبب عظمت و شكوهش و قرار گرفتن در درّه زيبا و خوش آب و هواي  قطور قابل توجّه بوده، و روزانه به ويژه در ايّام تعطيلي گردش گران بيشماري را به سوي خود جلب مي كند .

         

            4-خانه كبيري :

در شهرستان خوي از گذشته هاي دور ساختمان و بناهاي باشكوهي وجود دارد، از جمله يكي در ضلع شمالي كوچه امير در وسط بافت قديمي شهر جاي گرفته و از سه طرف مشرف به كوچه باشد و به نام مالك سابق آن به خانه كبيري( مرحوم حاجي مير اسماعيل كبيري) مشهور است و هم اكنون در اختيار اداره ميراث فرهنگي قرار گرفته است. اين خانه قديمي در شمال و جنوب حياط اش دو دستگاه ساختمان  كهن را جاي داده كه به صورت و فرم دو طبقه با مصالح سنگ لاشه و آجر و خشت خام ساخته شده و در داخل با گچ كاري و نقّاشي و از بيرون با كاه و گل خود نمايي مي كند،  قسمت داخلي ساختمان در طبقه اول كلا"ّ فاقد هر گونه تزئينات بوده و فقط در سالن آن گچ بري هاي خيلي ساده مشاهده مي گردد.

 قسمت قابل توجّه ساختمان، سالن طبقه دوّم است كه سقف آن تماما" گچ بري و با  نقّاشي گل و بوته آراسته شده است، پنجره ارسي زيبايي با شيشه هاي رنگارنگ در ابعاد (30/7×60/4) كه توسّط دستان ماهر استاد كاري هنرمند با ظرافت خاصّ گره بندي شده است.

اين ساختمان داراي دو درب ورودي مي باشد، كه يكي از ضلع غربي به محوّطه بنا كه كف محوّطه نسبت به كوچه، حدود 80 سانتي متر پايين تر  قرار گرفته است و ديگري از ضلع شمالي به داخل ساختمان مي باشد. حياط فعلي به صورت باغچه است و در قسمت جلو ساختمان، حوض نسبتا" كوچكي با عمق حدود 50 سانتي متر قرار گرفته و در قسمت جنوبي محوّطه، ساختماني است كه به سبب عدم توجّه به حالت مخروبه در آمده، سقف به داخل ريزش كره است.

با توجّه به فرم معماري مي توان اظهار داشت كه احداث اين بناء متعلّق به دوره قاجار مي باشد و در وسط  نقّاشي هاي رسم شده در سالن طبقه اوّل تاريخ 1282 ضبط شده است كه بعضي از كارشناسان ميراث فرهنگي را عقيده بر آن است، كه اين تاريخ شمسي است و با احتساب تاريخ فوق،  نقّاشي بنا در دوره مظفر الدّين شاه بوده است، ولي با توجّه به اين كه تاريخ هجري شمسي از سال 1304 شمسي، متداول و رسمي شده، بعيد به نظر     مي رسد كه تاريخ فوق شمسي باشد، پس قمري بودنش درست تر به نظر مي آيد. عدّه اي نيز بر اين عقيده اند كه نقّاش اين بنا، كسي است كه كاخ باغچاجوق سردار ماكو را  نقّاشي نموده است، كه به تحقيق بيشتر نياز است. و در افواه وجود دارد كه نقّاش خانه مزبور پدر آقا عكاس (مصورزاده) مرحوم بوده است.

در مورد قدمت اين بنا، آقاي كبيري مالك قبلي، اظهار مي دارند كه در زمان زنديّه احداث گرديده است، و از اينكه بعضي از ساختمان هاي موجود درخوي مانند ساختمان مقبره، قدمتش به دوره صفوي مي رسد و به سبب مشابهتي كه در  اين دو بنا وجود دارد، مي شود گفت كه اين بنا نيز متعلّق به دوره صفوي بوده است.

از قسمت هاي قابل توجّه آن،گچ بري هاي زيباي سقف هاي طبقه دوّم و نماهايي كه به طاقچه ها داده شده و ديگر كانال رطوبت گير مي باشد، كه متأسّفانه به سبب عدم توجّه تخريب و در حال از بين رفتن مي باشند.

 

   5 - حمام ائل:

      ائل حامامي، از حمّام هاي قديمي خوي بوده و آن يادگار سال هايي است كه هنوز شهر خوي جمعيّت زيادي نداشته و يك حمّام عمومي براي مردم كافي بوده است. اين حمّام در جنب ميدان قپان(خشكبار) قرار دارد. نگارنده معتقد است، ائل حمّامي با اينكه داراي بخش هاي مردانه و زنانه     مي باشد، ولي چون در بافت بازار قديمي و روبروي سه باب كاروانسرا كه به آنها( قوشا كاروانسرا) گفته مي شود، احداث گرديده، براي رفاه مسافران و كاروانياني كه وارد اين شهر باستاني مي شدند، در اين مجموعه ساخته شده و شايد در دوره بعدي، مخصوصا" بعد از حفر كانال سوئز و به آب افتادن كشتي هاي باربري، كه حدّ فاصل شرق و غرب را در نورديد و سال هاي روز بهي و رفاه و ثروت در خوي، پس از گشوده شدن آب راه سوئز در 12 شعبان 1286 .ق، با از بين رفتن اهمّيت راه خوي و طرابوزان تمام شد. در حالي كه قبل از آن تاريخ ، بر طبق آمارهاي اقتصادي دولت عثماني روزانه سه هزار شتر حامل كالا از طرابوزان به مقصد ايران حركت مي كردند و اگر اين مقدار نيز از شرق به طرف عثماني حركت نمايند، در واقع شهرخوي،  روزانه پذيراي شش هزار شتر و شايد انسان هايي در اين حدود بود. پس براي رفاه حال مسافرانش حمّام و كاروانسرا، با حجره هاي متعدّد لازم داشت.           

        ائل حامامي در كنار كاروانسراها و در بافت قديمي بازار، يادگار آن زمان است، كه خوي بر طبق پيمان پاسار وفچه در 1130 .ق، عروس شهرهاي ايران بود، ولي يك قرن ونيم بعد با گشايش آب راه سوئز در شمار شهرهاي فراموش شده در آمده و مراكز رفاه واستراحت مسافرانش نيز متروك ماند. و بازرگانانش نيز همچو پرندگاني مهاجر به تبريز، تهران ، استانبول، بمبئي مهاجرت كردند.

ائل حامامي كه مالكيّت آن، در اختيار سه نفر از خوبي ها از جمله يكي هم خويي هاي مقيم تبريز بود، در حدود سال هاي 1327 .ق مرحوم كربلايي مير مرتضي موسوي، مشهور به كربلا ميري، متروكه آن را تحويل گرفته به بازسازي ومرمّت آن پرداخته و به دو بخش زنانه و مردانه تقسيم نموده و حمّام عمومي اش مي كند.

     ساختمان ائل حامامي بدون تزئينات است و داراي يك درب كه به گذر قپان باز مي شود. و در حدود 10 پلّه از سطح كوچه، تا رخت كن فاصله دارد. و پس از اينكه توسّط ميراث فرهنگي جزء آثار باستاني اعلام گرديده و از مالكين قبلي و وارثين كربلا ميري خلع يد شده، به كلّي فراموش گرديده و به صورت مخروبه در آمده است.

 

       6- حمام محمّد بيگ :

       در جوار غربي بازار قديم خوي، از طرف خيابان انقلاب و مابين دو ورودي بازار و درشرق مسجد ملاّ حسن قرار گرفته است، از حمّام هاي قديمي است كه به دستور  محمّد بيگ دنبلي پسر شهبازخان ساخته شده است، در ساختمان حمّام گچ بري زيبا و تزئيناتي شبيه تزئينات حمّام وكيل شيراز نقش بسته است، تا چند سال پيش صداي حمّامي  در توي آن مي پيچيد و برو بياي عجيبي داشت، ولي در ساليان اخير مورد استفاده قرار نمي گيرد. هم اكنون تحت نظارت ميراث فرهنگي در آمده است.

 

    7- دروازه سنگي :

    دروازه اي باز مانده از حصار قديمي شهرستان خوي، در مشرق خيابان طالقاني و جنوب بازار قديمي خوي قرار دارد كه به نام دروازه سنگي مشهور است.

    بعضي از تاريخ نگاران و پژوهشگران، اين اثر را به دوران ايلخاني و به زوجه اباقاخان نسبت  مي دهند، ولي بعضي از منابع آن را مربوط به زمان حكومت قاجار مي دانند و بر اين عقيده اند كه با توجّه به سبك معماري ومقايسه آن با آثار باقيمانده دوره قاجار در تبريز و خوي، اين اثر نيز مربوط به آن دوره است. و با عنايت به اينكه آخرين حصار يا بدنه شهر نيز به دستور عباس ميرزا نايب السلطنه ساخته شده بود كه تا سال1320  بر جاي بوده و قسمت هايي از آن نيز تا چند سال پيش در بافت قديمي شهر خود نمايي مي كرد. و اين دروازه نيز در اين مجموعه قرار داشت كه صحّت نظريّه اخير را تأييد           مي نمايد.

     نماي خارجي ضلع شمالي دروازه، كه در راستاي بازار قديمي خوي قرار دارد با آجر ساخته شده، ولي رو كار نماي ضلع شمالي بنا، از سنگ هاي سفيد و سياه رنگ كه به صورت تركيبات موزون و هماهنگ مي باشد، نما سازي شده و در طرفين هلال سر دروازه، نقش دو شير حجّاري شده است. دروازه سنگي خوي شاهد بسياري از وقايع تاريخي بوده و هنوز آثار گلوله هاي شليك شده توسّط مهاجمان ارمني و عثماني ها  در آن مشاهده مي گردد.

   كنت دو گوبينو، از دروازه سنگي خوي در نوشته هاي خود نام برده، مي نويسد:

   ((خوي شهر دلپذيري است، دروازه زيبايش به شيوه بناهاي قاهره، از مرمر سياه و سفيد ساخته شده است ومن نظير آن را در هيچ جاي ديگر ايران نديده ام، اين دروازه بلافاصله به بازار باز مي شود))

  پيدا كردن وجه تشابه ميان شيوه معماري دروازه خوي و بناهاي قاهره از سوي نويسنده اي دقيق و باريك بين، مانند كنت دوگوبينو، قابل تأمل است.[3]

     بي جهت نيست كه حاج سيّاح بعد از تعريف فراوان از شهر سلطان آباد( اراك) و ذكر مصرع ((نمود يوسف ثاني بناي جديد))، در تاريخ بناي آن، وقتي به خوي مي رسد، هم آواز با اغلب سيّاحان در كتاب خود، مي نويسد:

    شهر خوي، شهر ممتازي است در ايران كه قلعه و خيابان و بازار و دروازه شطرنجي و متقابل ساخته شده و سپهدار( يوسف خان گرجي) عراق( اراك) را شبيه خوي بنا كرده، لكن خوي با صفاتر و دلگشا تر است، كاروانسراها و بازار مستقيم و ارك حكومتي خوب و پستخانه و تلگرافخانه دارد، اهالي، مردمان با ذوق و اهل عيش هستند.[4]

  قبل از توسعه و گسترش شهر، مردم از طريق اين دروازه با شهرهاي سلماس و اروميّه و از طريق توپ يولي و تسوج با تبريز، در ارتباط بودند. و در سال هاي اخير به سبب پر شدن خندق جنب دروازه، قسمت بيشتري از پايه هاي آن مدفون شده است.

 

 

   8- ساختمان دبيرستان حكيمه :

  در ضلع شرقي كوچه شهرباني، ساختماني كهن قرار دارد كه مدرسه اي دخترانه است و به نام دبيرستان حكيمه ناميده مي شود.

            اين ساختمان از بناهاي دوره قاجار بوده و به سبك معماري سنّتي با ستون هاي چوبي در دو طبقه ساخته شده و سقف آن نيز از چوب مي باشد. و در زمان احداث يكي از ساختمان هاي نمونه و جالب توجّه شهر خوي بوده است. امروزه نيز از نظر قدمت ارزش تاريخي دارد.

         در سال 1315 .ش مبدّل به دبيرستان گرديد و بعضي از منابع ساختمان اين بنا را در سال هاي 1313 الي 1315 .ش در محل خانه هاي دنبلي ها نقل نموده است و به نام دبيرستان خسروي نامگذاري گرديده بود.

        اين ساختمان در وسط حياط بزرگي قرار دارد كه در گذشته يك درب ديگرش از ضلع ديوار شرقي به خيابان شريعتي باز مي شد. ولي تدريجا" ساختمان هايي مانند اداره آموزش و پرورش در آن احداث گرديده، و ارتباطش از  سوي خيابان شريعتي قطع شده است.

       در ساختمان اين بناي دو طبقه از مصالحي مانند سنگ و آجر استفاده شده و تزئيناتي ساده در       بيرون ديوارهايشان مشاهده مي شود. محوّطه حياط حدود سه پّله از سطح كوچه پايين تر است و در مقابل درب ورودي از كوچه شهرباني حوضي نسبتا" بزرگ از سنگ قرار دارد.

 

                  9- ساختمان شهرداري :

           بين خيابان هاي شريعتي و فرمانداري و  جنب شمالي حياط مسجد سيّد الشهداء (ع)، محوّطه بزرگي قرار گرفته، كه در وسط اين محوّطه بزرگ، ساختمان كهن زيبايي واقع شده، كه به ساختمان شهرداري معروف است و در گذشته مورد استفاده حكمرانان و بزرگان شهر قرار مي گرفت. و به نام ارك يا ساختمان حكومتي ناميده مي شد.

           ساختمان در دو طبقه و چوب پوش مي باشد و طبقه اوّل زير زمين مانند است و در آن سبك معماري سنّتي، حكّاكي، حجّاري سنگ وگچ بري هاي زيبا و متنوّع و  نقّاشي هاي جالب توجّه و ستون هاي شكل داده شده وجود دارد كه، همه اين هنرها، مورد توجّه بودن آن را مشخّص مي نمايد. معمار ساختمان شهرداري شخصي به نام (( توانا)) بود.

         سبك معماري و روايات مردم، اين بنا و احداث آن را به دوران سلسله قاجار مي رساند.

 

 

             10 - منار شمس تبريزي :

 

           در سه كيلو متري از مركز شهر، در بين خانه هاي مردم كوچه شمس تبريزي، در كوي  امامزاده، برجي از شاخ هاي قوچ به بلندي تقريبي 14 الي 15 متر قرار گرفته و طي ساليان متمادي ناظر بسياري از وقايع و سوانح طبيعي و انساني در اين شهر بوده است.

         اسناد و مدارك مختلف، اين بنا را به اشخاص متعدّدي نسبت مي دهند. ولي در روايات عامّه و سفر نامه ونيزيان، آنرا به شاه اسماعيل اوّل صفوي نسبت مي دهند كه بعد از شكار يك روزه اش دستور داد، كلّه قوچ هاي وحشي را در آن به كار بردند و از همان كلّه ها و آجر مناري ساختند.

        در اسناد و مدارك موجود در گذشته سه منار بوده و تصوير سه منار در كتاب (( بيان منازل سفرعراقين)) كه توسّط همراه سلطان سليمان امپراتور عثماني كه خود، در سفر خوي، به زيارت آرامگاه شمس تبريزي رفته، كشيده شده كه مسير لشكر كشي وي را نشان مي دهد. و بازير نويس تاريخ         942 .ق، در آن  كتاب آمده است.

         سال هاي بعد، يكي از منارها خراب شده، ولي سيّاحان دوره قاجار و جهانگير ميرزا (متوفّي1287 .ق) كه مطالبي در مورد خوي دارد و در ترجمه كتاب آثار البلاد و اخبار العباد قزويني، توسّط وي آمده، از دو منار صحبت مي كند، بنا به نقل معتمدين و پيرمردان محل، در حدود 120سال پيش، يكي از منارها تخريب شده و هم اكنون فقط يكي از آنها باقيمانده است. و به سبب وجود آرامگاه شمس تبريزي، عارف جهانگرد مشهور و مراد و مرشد مولوي، صاحب مثنوي معنوي، در ضلع شمالي منار، به نام وي مشهور شده است.[5]

            اولياء چلبي كه در دوره سلطنت شاه عبّاس دوّم در سال 1075 .ق به آذربايجان سفركرده،  مي نويسد: ((قبر شمس تبريزي، كه در خارج شهر خوي است، زيارت كرديم))، متأسّفانه در طيّ قرون متمادي بر اثر سوانح طبيعي كه خوي در كمر بند زلزله قرار دارد و سيل هاي مهيبي كه از دامنه كوه هاي اورين به اين شهر سرازير مي شد. آرامگاه از بين رفته و به سبب گرفتاري و مشكلاتي كه مردم داشتند، نتوانستند به باز سازي آن  بپردازند.

         باز مانده از ديواري در ضلع شمالي  منار، نشانگر اين است كه به مجموعه اي متّصل بوده است. و در جوار منار سنگ قبري سياه رنگ وجود دارد، كه بر روي آن، اين مشخّصات حكّاكي شده است.    ( بري ابن شاهسوار طارمي)، ماهيّت اين شخص بر نگارنده معلوم و مشخص نشد و با توجّه به اسناد و منابع تاريخي، شمس تبريزي مدّتي را در طارم و زنجان و در حلقه درس ركن الدّين سجاسي زنجاني بوده است، به احتمال زياد بري ابن شاهسوار طارمي، از ارادتمندان شمس تبريزي بوده ودر حلقه درس استادش دست ارادت به وي  داده و همراه با او و يا بعد ها به خاطر شمس تبريز به خوي آمده و بعد از فوت در جوار آرامگاه مرادش شمس تبريزي به خاك سپرده شده است.

           منار شمس تبريزي از بناهاي منحصر به فرد منطقه است و تا سال ها پيش جهانگردان و گردشگران زيادي را به سوي خود مي كشيد، ولي هم اكنون به سبب محصور بودن، در بين خانه هاي مردم، بدون توجّه است. نگارنده در مورد تاريخ بناي آن  عقايدي دارد و اگر با اصول فني باستان شناختي قدمت آن كه خيلي راحت از بررسي  روي شاخ و جمجمه قوچ ها مشخّص مي شود، آنوقت مي توان  در مورد زمان و علّت احداث آن نظر داد.

         ساختمان منار، برج استوانه اي شكل مي باشد و به سبب عدم شناسائي و بررسي هاي بايسته،    تا كنون هيچگونه نشان و اثري از وجود بقاباي ساختماني كه به احتمال قوي اين اثر در  ارتباط  با آنها    ( مقبره شمس تبريزي يا كاخ شاه اسماعيل اوّل) ساخته شده به دست نيامده، منار به صورت مجوّف بوده و پلّكان مارپيچي از ورودي منار، كه در قسمت پايين آن قرار دارد و به انتهاي منار به قسمت مؤذّن، كه روي به طرف قبله دارد، منتهي مي شود.

           پي حدود 50 سانتي متر، از بناي قسمت تحتاني، با سنگ ساخته شده است، البتّه با در نظر گرفتن اينكه مقداري از پي آن توسّط رسوبات سيل و غيره زير خاك مانده است. از اين قسمت به بعد تمام منار از آجر مي باشد، كه در وسط آجرها كلّه هاي قوچ كار گذاشته شده و از نظر فرم به سه قسمت تقسيم شده قسمت زيرين و انتهاي آن كه كوچكتر از بخش مياني مي باشد. خالي، ولي قسمت مياني را با شاخ قوچ وحشي(مارال)، آرايش داده اند كه فلسفه وجود منار نيز، وجود اين تزئينات مي باشد، كه به عنوان ياد بود ساخته شده است، به قولي هدف از آن به احتمال زياد نمايش قدرت پادشاه بوده كه در يك روز توانسته به قدري قوچ وحشي شكار كند كه از شاخ آنها، سطح خارجي منار را تزئين نمايد.

          از خصوصيّات ويژ اين بناء، نصب شاخ هاي قوچ وحشي بر روي بدنه خارجي منار مي باشد كه همراه با جمجمه حيوان،  به عنوان تزئين در منار نصب شده است و در آجر كاري و فرم آن  هيچ گونه تزيئنات به كار نرفته است.

        خوشبختانه در اين سال ها قرار است، به  همّت  والاي مقام هاي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ومديريّت كلّ محترم اداره مزبور و فرمانداري محترم شهرستان خوي ونماينده مردم خوي در مجلس شوراي اسلامي، مؤسسه فرهنگي عظيمي، در اين منطقه به نام عارف متصوّف، شمس تبريزي احداث گردد. خداوند متعال مأجورشان دارد.

 

          11 - موزه خوي :

          در قسمت جنوبي و مدخل حياط كتابخانه عمومي شهرستان خوي، در كوچه نورالله خان، ساختماني يك طبقه قرار دارد كه تابلوي موزه خوي با سال تأسيس 1348 .ش در بالاي درب ورودي آن ديده مي شود. اين ساختمان موزه خوي مي باشد، كه در آبان ماه سال مذكور تأسيس گرديده، اينجا موزه اي است مختلط، كه در آن اشياء تاريخي و هنري و مردم شناسي، در معرض تماشاي مردم گذاشته شده است.

           در تاريخ افتتاح آن بخشي از اشياء، از طرف موزه ايران باستان تهران (موزه مادر)، به اينجا داده شد و بخشي ديگر تحت عنوان مكشوف از مرز بازرگان كه در زير نويس ها نام داده شده و هنگام عبور قاچاق از مرز ضبط شده اند. و تعداد اندكي از مخزن گنجينه اروميّه به اين موزه منتقل شده و بخش مردم شناسي را تشكيل مي دهد.

        با اينكه ساختمان موزه حقير مي نمايد، ولي اشياء منحصر به فردي در آن وجود دارد. از جمله كتيبه سنگي اي است كه فرمان شاه طهماسب صفوي مبني بر بخشودگي و تخفيف ماليات مي باشد و نام خوي در آن آمده است، و چند قلم اهدائي نيز توسّط اشخاص خيّر در بخش مردم شناسي قرار گرفته، كه از آنها مي توان به چند جلد كتاب خطّي نفيس اهدائي حجّت الاسلام والمسلمين حاج شيخ حسن بصيري اشاره كرد.

     اشياء موزه خوي طبق نظر كارشناسان باستاني و اهل فن بسيار غني بوده و در حدّي است كه       مي توان روي آنها مطالعه كرد.

 مراجع:

در تهيّه و تدوين مجموعه حاضر، غير از گفته ها و همكاري هاي مردم محل، كه نگارنده هميشه مديون ياري هاي مردم مهربان اين ديار خوبان مي باشد، و بررسي و بازديد از آثار مورد بحث، از كتاب هاي مختلف، استفاده شده كه مهمّ ترين آنها، به ترتيب زير مي باشد :

1)آقاسي، مهدي. تاريخ خوي، تبريز، مؤسسه تاريخ و فرهنگ ايران، مهر ماه 1350شمسي

2) آل داود، سيّدعلي. احوال واشعار حريف جندقي خويي، انتشارات فتحي، تهران، 1366شمسي

3) ابن حوقل. ايران (درصور الارض ) يا سفرنامه ابن حوقل، ترجمه و توضيح دكتر جعفر شعار، انتشارات امير كبير، تهران 1366 شمسي

4)افشار سيستاني، ايرج. نگاهي به آذربايجان غربي، انتشارات نسل دانش، تهران، 1369شمسي

5) انصاف پور، غلامرضا. ايران و ايراني، كتابفروشي زوّار، بدون نام شهر انتشار، 1363شمسي  

6) اعتماد السّلطنه، محمّد حسن خان. مرآ البلدان، به كوشش دكتر عبدالحسين نوائي و مير هاشم محدّث، انتشارات دانشگاه تهران، 1368شمسي

7) باستاني پاريزي، دكتر محمّد ابراهيم، خاتون هفت قلعه ، چاپ دوّم، انتشارات امير كبير، تهران،1356شمسي

8) پور گشتال ،هامر. تاريخ امپراتوري عثماني، ترجمه ميرزا زكي علي آبادي، به اهتمام جمشيد كيان فر، انتشارات زرّين، تهران، 1367شمسي

9) خواند امير. حبيب السيّر، زير نظر دكتر دبير سياقي، كتابفروشي خيّام، تهران، 1362شمسي

10)دياكونوف. ا.م . تاريخ ماد، ترجمه كريم كشاورزي ، انتشارات پيام، تهران، 1357شمسي

11)ذكريّاي قزويني، آثار البلاد و اخبار العباد، ترجمه با اضافات از جهانگير ميرزا قاجار، امير كبير، تهران،1373 شمسي

12) رئيس نيا،  رحيم. آذربايجان در سير تاريخ ايران،انتشارات نيما، تبريز ، 1368شمسي

13) رياحي، دكتر محمّد امين. تاريخ خوي، انتشارات توس، تهران، 1372شمسي

14) سعيدي، علي اصغر خان. خوي و اروپائيان، از مجموعه يكي قطره باران، به كوشش احمد تفضّلي، چاپ مهارت، تهران، 1370شمسي

15) شهرستاني، ابوالفتح محمّد بن عبد الكريم. الملل و النحل، تصحيح سيّد محمّدرضا جلالي نائيني، انتشارت اقبال، تهران،1362شمسي

16) ضرغام، شهريار. گزارش هاي تلگرافي آخرين سال هاي عصر ناصر الدّين شاه، چاپ پوريا، تهران،1369شمسي

17) صدر هاشمي، محمّد رضا. تاريخ جرايد و مجلاّ ت ايران، انتشارات كمال، تهران، 1327شمسي

18)محلا ّتي، شيخ ذبيح الله. مآثر الكبرا في تاريخ سامرّاء، مطبعه الزّهرا في النجف ، المحرّم 1368هجري قمري

19)  نصيري، بهروز. شمس تبريزي و دارالصّفاي خوي، ناشر مؤلّف، تبريز ، 1377شمسي

20) نصيري، بهروز- عاشرزاده، زهرا. فرهنگ نام آوران خوي، انتشارات قراقوش ، خوي 1380شمسي

 


[1] - ر.ك. به ضرغام شهريار، گزارش هاي تلگرافي.

[2] - ) خواند امير. حبيب السير، ج4، ص431، به نقل از دكتر رياحي. تاريخ خوي، ص211

[3] - ) كتاب يكي قطره باران، آقاي علي اصغر سعيدي ، مقاله خوي و اروپائيان، ص89

[4] - ) حاجي سيّاح . خاطرات، ص 260

[5] - ) ر.ك به  نصيري بهروز ، شمس تبريزي و دارالصّفاي خوي، چاپ 1377 شمسي

 

 

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |

بازارها و كاروانسراهاي خوي

دكتر محمد باقر محسني ـ بهروز نصيري

 

                     1 - بازار خوي :

              شهرستان خوي به سبب قرار گرفتن بر سر جادّه هاي معروف بازرگاني مانند: جادّه ابريشم، مكّه يولي،  راه طرابوزان به جلفا و و همچنين به سبب مركزيّت اقتصادي از قديم داراي كاروانسراهاي متعدّد، جهت تخليه كالا و استراحت بازرگانان، و بازاري وسيع و گسترده جهت داد وستد كالاي  مختلف را دارا بوده است. در گذشته خوي داراي مركز اقتصادي و بازاري بزرگ بوده، ولي در دوره هاي مختلف تاريخي به علّت وجود سوانح طبيعي و انساني، كه شهر كهن رو به نابودي گذاشته، به تدريج شهري نو و جديد دركنار آن به وجود آمده و بازار قديمي فعلي شهر خوي مربوط است به آباداني دوره هاي اخير، كه از اواخر قرن دوازده هجري شروع شده است.

           بازار قديمي خوي كه در ضلع جنوب شرقي چهار راه مركزي و به راستاي  خيابان هاي طالقاني و انقلاب قرار گرفته، بازمانده گسترده مي باشد. طبق قرائن مشهور از جمله دروازه سنگي، تنها دروازه باز مانده كهن و بقاياي آثار حصار دور شهر(بدن) و خندق پشت آن كه تا اين اواخر وجود داشت،  از زمان هاي پيشين اين مجموعه در ضلع شرقي شهر و متّّصل به ديوار دروازه ورودي شهر بوده است، كه در مابين خيابان هاي طالقاني و انقلاب وكوچه دبّاغخانه و قپان واقع شده است، وشكلي مستطيلي دارد و به سبب نوسازي و گسترش شهر خوي در چند دهه اخير و عدم توجّه به آثار پر ارزش و ذيقيمت باستاني شهرمان كه يادگاري از عظمت و شكوه گذشته است، دخل و تصرّف فراواني در آن به عمل آمده ولي آن مقدار از بافت قديمي بازار كه باقيمانده، بسيار با ارزش و جالب توجّه مي باشد. راسته بازارهاي سر پوشيده، چهار سوهاي خوش تركيب و سراهاي نسبتا" بزرگ و جالب، فرم خوبي به آن داده است.

         وبه سبب شاهد و گواه بودن از اوج و عظمت ديرينه خوي، شايسته توجّه بيشتري است. اين مجموعه از چند راسته بازار سر پوشيده، سراها، چهار سوهاي خوش تركيب و گذرهاي قديمي كه بقاياي بافت بزرگتري است مي باشد، با توصيف اينكه مقادير زيادي از راسته بازارها و كاروانسراها و ساير واحد هاي مربوط، بعد ها به آن الحاق و از حالت اوليّه خارج شده، ولي همين مقادير از بازار، باقيمانده بسيار با ارزش و داراي اتّصال منظّم و در مجموع از نظر معماري متناسب و هماهنگ مي باشد.

              با توجّه به ويژگي هاي معماري، اقليمي بازار خوي، مانند بازارهاي اصفهان، كرمان، اراك، فاقد تزئينات خاصّ گچ بري و كاشي كاري و كتيبه مي باشد، تنها در بعضي قسمت ها، مخصوصا" در چهار سوهاي آن نظم و دقّت قابل توجّهي در كاربرد و رگه چيني آجر، به كار رفته است.

          در گذشته سنگفرش زيبايي كف بازار را پوشانده بود،  لوله كشي آب مشروب نيز درست از وسط بازار مي گذشت و قسمت شمالي و جنوبي شهر را بهم وصل مي كرد. و فاضلاب شهري كه در بازار و كوچه هاي اطرافش وجود دارد، قديمي ترين فاضلاب در سطح ايران مي باشد.

         شهرستان خوي، طبق شواهد و قرائن متعدّد از شهرهاي قديمي آذربايجان مي باشد، چنانكه  ذكر گرديد،  ابن حوقل در سال 346 .ق،  از حصار آجري خوي نام مي برد، ولي در اثر حوادث و سوانح طبيعي و انساني ساليان متمادي، صدمات زيادي به آن خورده و در حال حاضر بازار موجود خوي از زمان زنديّه به بعد مخصوصا" بيشتر قسمت هاي آن به دستور عبّاس ميرزا  نائب السّلطنه، ساخته شده است. كه مجموعه اي بسيار زيبا و ديدني است، استيوارت، از خوي به نام شهر مردمان نجيب و دارنده زيباترين بازارها نام برده و در وصف بازارهاي خوي چنين مي نويسد : (( بازار خوي، بعد از بازار شيراز، زيباترين بازارهاي ايران است كه بناي آن از آجر ساخته شده، با گنبد هايي كه بر سر آن ها روزنه هايي براي آفتاب گيري زده اند.))[1] و در چند صفحه بعد در مقايسه با بازار هاي تهران  مي گويد: ((بازارهاي تهران با بازارهاي خوي قابل مقايسه نيستند.))

             اين مجموعه، در حال حاضر از چند راسته بازار سر پوشيده و سراها و ميدان هاي قديمي كه بازمانده بافت بزرگتري مي باشد،  تشكيل شده و بعد ها مقدار زيادي راسته بازار و كاروانسراها  وساير واحدي هاي مربوط، نوسازي و از حالت اوليّه خارج شده، ولي همين مقدار از بازار كه مجموع متناسب و هماهنگ مي باشد، از آثار با ارزش ميراث فرهنگي استان است.

            مصالحي كه در ساختمان بازار به كار رفته عبارت اند از: ملاط گچ و خاك و آجر، تمام كار توأم با سادگي بوده و در بعضي قسمت از بنا، نماي سنگي، مخصوصا" در چهار سوها وجوددارد، در قسمت پي نيز از سنگ استفاده شده و فاقد تزئينات جالب توجّهي، چه از نظر آجر چيني و يا گچ بري و  نقّاشي مي باشد.

          از قسمت هاي قابل توجّه اين مجموعه اين است كه، هر كدام از راسته ها، مربوط به شغل معيني بوده و به نام همان شغل، مانند: مسگر بازار، بوركچي بازار، زرگر بازار، خرازي بازار، فرشچي بازار و و يا به نام اشخاص خيّر كه در عمران و آبادي بازار، نقش مؤثّر داشته اند، مانند: امير، جواد، حاجي بابا و و معروف بوده است كه هم اكنون نيز نام هاي قديمي را دارند.

             در اين مجموعه، مراكزي نيز جهت رفع نيازها و احتياجات مردم و بازاريان موجود  است، مانند: كاروانسراها ؛ مثل كاروانسراي خان، ميرزا هاشم، قوشا كاروانسرا و حمّام هايي نيز در اين مجموعه قرار گرفته است، مانند: ائل حامامي در قسمت شرق و چسبيده به ميدان قپان  (خشكبار) و محمّد بيگ، در اوّل بازار، از طرف خيابان انقلاب و در جوار مسجد ملاّ حسن، كه از حمّام هاي زيبا و سنّتي خوي هست، با تزئينات و گچ بري هاي زيبايي كه همانندش را مي توان در شيراز، مانند گرمابه وكيل دانست. و از اصول معماري قابل توجّه و مورد مطالعه اين مجموعه، يكي هم اگوي بازار ( فاضلاب بازار) مي باشد، كه با اصول فنّي و مهندسي صحيح و پيشرفته انجام گرفته است. 

 

 

           2-كارونسراي خان:

             از بناهاي كهن شهرستان خوي كه در درون شهر و  در مجموعه بازار قديمي خوي قرار دارد، كاروانسراي خان است، كه هم اكنون حجره هاي آن مورد استفاده بازاريان مي باشد.

            مشهور است، بعد از اينكه به دستور احمد خان دنبلي، بازار گسترده خوي به طرح بازار وكيل شيراز ساخته شد، كاروانسراي بزرگي پيوسته به آن بنا گرديد، كه امروز به نام وي، كاروانسراي خان ناميده مي شود، و اين سراي زيبا و وسيع مخصوص بازرگانان بود.

            كاروانسراي خان در ضلع غربي بازار قديمي و مشرف بر خيابان طالقاني است،  دريكي از درهاي ورودي آن كه به سوي بازار مي شود، از سنگ هاي به كار رفته در دروازه سنگي  استفاده شده است، اين كاروانسرا به فرم چهار ايواني ساخته شده بود، كه فقط دو ايوان آن در شمال و شرق باقي مانده است، كه داراي تزئيناتي مشبّك و بسيار زيبا از آجرهاي قرمز رنگ و در داخل طاق ها نيز تزئينات آجر كاري به شكل ستاره ديده مي شود.

          ادوارد براون، از اينجا به عنوان كاروانسرايي بزرگ و روشن ياد مي كند، كه در موقع اقامت خود در خوي، در اين محل مقيم بوده است.[2]

       حوضي نسبتا" بزرگ از سنگ، در وسط كاروانسراي خان زيبائي و جذابيّت بيشتري به اين مكان قديمي داده است.

 

 

    3 - كاروانسراي ميرزا هاشم: 

            در مجموعه بازار قديمي خوي و به فاصله اندكي از كاروانسراي خان، كاروانسرايي كهن  قرار گرفته، كه به نام كاروانسراي ميرزا هاشم ناميده مي شود. درب ورودي اصلي آن، از بازار بوده و درب ديگري از تيمچه ميرزاهاشم سومين درب نيز، مشرف به پاركينگ اختصاصي است، كه در سمت غربي اين اثر باستاني،  واقع شده است.

اين كاروانسرا منسوب است به ميرهاشم، پدربزرگ آيت الله هاشمي خويي، صاحب ترجمه نهج البلاغه، كه آن را در ده جلد به نام منهاج البراعه، ترجمه نموده كه جلد اوّل آن در حيات  خود وي چاپ و نشر شده بود.

ميرهاشم، از بازرگانان معتبر و معمّم  شهرخوي بود، حياط كاروانسرا تقريباً هشت ضلعي و داراي چهار ايوان بوده كه هم اكنون سه ايوان باقي مانده و داراي آجر چيني بسيار زيبا مي باشد.

چارلز استوارت، همراه سفير انگليس، كه در سال 1251 هجري قمري (اوّلين سال سلطنت محمّد شاه قاجار)، از خوي گذشته، مي نويسد: هنوز در اين دوره  از رونق تجارت خوي كاسته نشده بود[3]  و بازارهاي آن كه در سراسر ايران، همانندي جز بازار وكيل شيراز نداشت، براي كالاهاي گوناگون به ويژه ظرف هاي مسي[4]  و جوراب هاي پشمي اش[5] معروف بود. او فعاليت سوداگران را مي ستايد و ضمن تماشاي بازارهاي خوي،  از كاروانسرايي (واقع در سمت راست كوچه نمدمال ها)، ياد مي كند كه در ميان حياط هشت گوش آن فواره و آبفشان زيبايي قرار داشته است.

استيوارت، فعاليّت سوداگران را مي ستايد، ديدن بعضي از اين  بازرگانان سالخورده كه چهار زانو در جلودكّان هاي خود، برچهار پايه اي نشسته، عينك بربيني نهاده و به كتاب هاي قطوري چشم دوخته بودند، براي چارلز استوارت، منظره جالبي بوده است. در ميان گروه بازرگانان خوي، وي حتّي از يك سوداگر اهل ((ژن)) به نام گاريبالدي، ياد مي كند كه در يكي از حجره هاي كاروانسراي نامبرده زندگي مي كرده است و روزي ناهار را با اعضاي ميسيون انگليسي صرف مي كند.[6]

اين كاروانسرا، احتمالاً توسّط ميرهاشم (ميرزاهاشم) در اوايل سلطنت قاجار ساخته شده بود.

 

 4 -كاروانسراي چيت سازان:

               عبّاس ميرزا نايب السّلطنه، در اجراي برنامه هاي اصلاحي خود، يك كارگاه ماهوت بافي نيز در خوي ايجاد كرد و بعد از بستن پيمان نامه شوم گلستان، دستگاه هايي را براي اين كار از روسيّه خريداري و به خوي آورد.

محل كارگاه در جايي بود كه بعدها به كاروانسراي چيت سازان معروف گرديد. اين كاروانسرا در 14 ربيع الاوّل 1336 هجري قمري، طعمه حريق بلشويك هاي روسيه گرديد، كه همراه با بازار، به آتش كشيده شد. آلات و ابزار كارخانه مزبور، تا چند سال پيش در كاروانسراي چيت سازان موجود بود.

 كاروانسراهاي متعدّد ديگري نيز در خوي وجود داشت، كه هنوز  هم آثار بعضي مانده است.

حاجي سيـّاح، از كاروانسرايي به نام كاروانسراي سيّد محمّد نام مي برد.

 

در دروازه محلّه(ميدان بسيج) نيز كاروانسرايي به نام كاروانسراي حيدرخان اميرتومان، وجود داشت و قوشاكاروانسراها كه در كوچه قپان و در مقابل حمّام ايل (ائل حامامي) قرار گرفته بود. كه بعضي از كاروانسراها در توسعه و گسترش شهر كاملاّ از بين رفته و فقط نامي از آنها در افواه عامّه مانده است.


[1] - )  كلنل استيوارت ليوت. سفرنامه، ص 130 و177 

 15- )  ر. ك. به  براون ادوارد . يك سال در ميان ايرانيان

16- ) با توجّه به  سلطه استعماري روسيّه بعد از عهدنامه گلستان و تركمانچاي

17- ) ظروف مسي خوي در آن زمان ها به عنوان تحفه و ارمغان به كشورهاي خارج نيز برده مي شد.

18- )  نقل مي كنند ، كه جوراب ها آنقدر ظريف بافته مي شد،كه مي توانستند از حلقه انگشتري عبور دهند.

[6] -) يادداشت هاي روزانه اقامتي در شمال ايران، چارلز استوارت، به نقل از كتاب يكي از قطره باران، مقاله آقاي علي اصغر سعيدي، خوي و اروپائيان، ص80.

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |

آرامگاه ها و اماكن متبرّكه خوي

دكتر محمد باقر محسني ـ بهروز نصيري

 

                  1- آرامگاه آخوند ملاّ زين العابدين (شيخ نوائي) :

           در ابتداي شهانق و بلوار جديد الاحداث نوائي، مقبره و بارگاهي وجود دارد، كه مربوط است به آخوند ملاّ زين العابدين نوايي( متوفّاي 1259 .ق)، چون در حدود 17 تن از علماي مشهورخوي نيز در آنجا به خاك سپرده شده اند و بدين سبب مزار وي مقبره علماي خوي گرديده است، كه چند سال پيش به اهتمام و توليت مرحوم حاج شيخ جليل هنرور،  مقبره  و بارگاهي مناسب  برآن  احداث گرديده كه زيارتگاه عموم مردم است.

         آخوند ملاّ زين العابدين، از قريه نوائي، عالمي فقيه، فاضل و متّقي بوده، در حياتش مورد احترام قاطبه مردم بوده است و كرامات زيادي از وي مشاهده شده بود و بدين سبب بعد از فوتش جنازه اش را در قبرستان ((قوچلو)) دفن نموده و قبه و بارگاهي به آرمگاهش ساختند و زيارتگاه مردم گرديد.

        در جوار آرامگاه آخوند ملاّ زين العابدين در حدود 17 نفر از عالمان ديني به نام شهرستان خوي نيز آرميده اند.

 

                    2- آرامگاه ملاّ علي:

             در تپّه كوه غضنفر، در جنوب پل قطور و جنب جادّه خوي اروميّه، آرامگاهي وجود دارد كه مردي زاهد و عابد و روي گردان از دنيا، به نام ملاّ علي خويي(متوفّي 1256 .ق) در آن آرميده است.

          ملاّ علي، عالم عامل و جامع المنقبه و العمل و صاحب كرامات، فرزند مرحوم حاج حسن شيخ الاسلام و اوّلين امام جمعه خوي، كرامات و احوال سعادت مال ايشان در زبان افواه عامّه معروف و مشهور بوده است. وي به سبب علاقه خاصّي كه به حضرت علي(ع) و اولادش داشت وصيّت مي كند، كه بعد از مرگش او را در سر راه كاروان زوار امام حسين (ع) دفن نمايند و بعد از فوت، جنازه اش را در سه كيلو متري شهر خوي، در بالاي تپّه غضنفر دفن نمودند كه از دامنه آن كاروان هاي زيارتي امام حسين(ع) عبور مي كردند. قبرش فعلا" هم مورد توجّه عامّه مردم بوده و كراماتي را براي وي نقل مي كنند و گنبدي بالاي قبرش ساخته شده است.

 

                3 - مقبره آقا مير عبدالعلي حسيني كوهكمري :

         آقا مير عبد العلي حسيني، كه از جهت علم و عمل حائز مقام و قوّه قدسيّه و ملكه اجتهاد و صاحب رياضات نفسانيّه و مقام قرب حضرت حقّ جلّ و اعلي بوده و عمري را با كمال قدس و تقوي و در  انزوا زندگي نموده ودر حيات و ممات ايشان،  كراماتي از او صادر گرديده است، مقبره ايشان، در كوچه مقبره، بن بست جعفرزاده، واقع شده است و به سبب عدم توجّه،  مزار مزبور  به حالت نيمه مخروبه در آمده بود. تا اينكه پس از بررسي در سال 1377 شمسي توسّط نوه برادر ايشان (فرزندان مرحوم آقا مير شفيع) تصميم گرفته مي شود، كه ساختماني در خور و شايسته بر روي آرامگاه اين سيّد بزرگوار احداث شود. توسّط مرحوم حجّت الاسلام و المسلمين شيخ جليل هنرور، برنامه ريزي شد، ولي عمر ايشان كفاف نكرد، تا اينكه فرزند برومند ايشان  قدم  پيش گذاشته و با كمك و همياري آقاي عزّت صلاحلو، كه تمام كارهاي اجرائي، از تجديد بنا تا اتمام ، با همكاري ساير هيأت امنا، در سه بخش، زير زمين و طبقه همكف به صورت حسينيّه و طبقه فوقاني آن،  جهت اسكان متولّي، شروع به ساختمان گرديد.

             ساختمان مزبور به طول 5/14 به عرض 8 متر، و به سبك جديد با پوشش  آهن با پنجره هاي قوسي، بر روي آرامگاه آن مرحوم احداث گرديد. و هم اكنون داير و زيارتگاه تشنگان و شيفتگان اولاد علي(ع) مي باشد، توضيح اينكه آقا مير عبدالعلي حسيني كوهكمري، با 26 نسل از اولاد امام زين العابدين (ع) هستند.

 

                   4 - آرامگاه آقا مير هادي :

            در گوشه شمال شرقي امامزادة سيّد بهلول، آرامگاهي كوچك، ولي مجلّل با ساختماني آئينه كاري شده و از آجر سه سانتي با دو منار و گنبدي نقلي و خيلي زيبا مشاهده مي شود كه مربوط است به سيّد جليل القدر آقا مير هادي، كه زيارتگاه عامّه مردم مي باشد.

           وي، از سادات مجرّب معاصر بوده، كه بعد از فوت جنازه اش را در كنار امامزادة سيّد بهلول دفن نمودند و به سبب كراماتي كه در حياتش مردم از وي مشاهده كرده بودند مرقد و آرامگاهش را زيارتگاه خود نمودند. و ساختمان جديد به  همّت  والاي هيأت امناي امامزادة سيّد بهلول ساخته شده و اخيرا" از سوي فردي خيّر از مردم خوي در بي مطلاّ و كنده كاري شده و آراسته  به آيات كريمه قرآن مجيد، در ورودي آرامگاه آقا مير هادي نصب گرديده است.

 

                 5 - مقبره آقا مير يعقوب :

          مقبره آقا مير يعقوب، در خيابان طالقاني و نبش كوچه مقبره قرار دارد و مزار صاحب مقبره، آقا مير يعقوب مي باشد،  وي از شاگردان سيّد مهدي بحرالعلوم، در نجف الاشرف بوده، قصد مي كند، بعد از اتمام تحصيلات در نجف الاشرف بماند، ولي استادش وي را به مراجعت به خوي امر مي نمايد، پس از بازگشت مشغول قضاوت گشته و تحوّلي در اين زمينه در خوي به وجود مي آورد.آقا سيّد يعقوب در سال 1354 . ق وفات نمود، ارادتمندانش خواستند كه جنازه وي را به نجف الاشرف منتقل نمايند، ولي مرحوم علي اصغر خويي، عالم برجسته شهر، مانع شده و مي گويد : ((در حال حيات مرجع ما بود، بايد در حال ممات هم مزار ما باشد.))

              در حال حيات كرامات بسياري از او مشاهده گشته بود، گذشته از اين چون در تمامي رويدادها، چه در يورش كردها، چه در يورش ارامنه، در كنار مردم بود، بدين سبب همه احترامش را داشتند. لذا وي را در منزل مسكوني خود،  در كوچه ((آلدات بيگ)) دفن مي نمايند و گنبد و بارگاهي بر روي آن مي سازند كه تا به امروز مورد احترام مردم خوي و حوالي مي باشد و همه روزه براي كسب فيض از دور و نزديك به مزارش مي شتابند و به جهت بر آورده شدن حوايجشان براي سيّد، احسان و قرباني مي كنند.

            گنبد و بارگاهي كه بر سر قبرش ساختند و به تدريج صحن و حجرات رواق و ضريحي بر آن افزودند، كه مقبره ناميده مي شود. از يك طرف زيارتگاه توده هاي مردم است و كرامت هايي هم در آن مشاهده شده و در ساليان پيش  نيز به سبب محترم بودن، محلّي بود به نام بست. و از آن پس كوچه ((آلدات بيگ)) به احترام ايشان، به نام كوچه مقبره ناميده شد. ساختمان مقبره داراي حياط و اتاق هايي است، كه خود مقبره نيز بعد از راهر و به چهار قسمت تقسيم مي شود، در يك قسمت زايرين اسكان مي گيرند و سمت شمالي مقبره مسجد است كه توسّط يك پنجره زيباي ارسي با شيشه هاي رنگي از مقبره جدا مي شود.

           در ساليان اخير، چند نفر ديگر از اين خاندان بعد از فوت در جوار مزار آقا سيّد يعقوب به خاك سپرده شده از جمله، مير يعقوب دوّم و مرحوم آيت الله علوي مي باشند. از تزئينات مقبره مي توان به آئينه كاري دور گنبد بالاي ضريح اشاره كرد، كه به شكل زيبايي آئينه هاي كوچك در بغل هم قرار گرفته اند و داراي يك منارو گنبدي با روپوش فلزّي مي باشد. ساختمان قبلي مقبره را كه منزل آقا مير يعقوب بود، از نظر قدمت به دوره صفوي احتمال مي دهند.

 

 

                     6 - بقعه  ذهبيّه[1] :

              بقعه  ذهبيّه، در كوي كامران، حدود پانصد متري جنوب غربي ميدان بسيج، در نبش كوچه اي واقع شده است، كه قبلا" محل گرد همايي و نشست پيروان طريقت  ذهبيّه بوده است.

             طريقه  ذهبيّه در عهد ناصر الدّين شاه، توسّط شيخ عبد الكريم زنجاني متخلّص به اعجوبه، منتشر گرديد و تعداد زيادي از سران و صاحب منصبان شهرهاي خوي، ماكووسلماس، اروميّه، مريد وي شدند و از جمله مريدان وي پرويز خان سلماسي ملّقب به صفير العارفين پسر فرج الله خان برادر ابراهيم خان سر تيپ و پسر حاجي اسماعيل لك از بزرگان ايل لك، از قريّه صدقيان سلماس بوده و بدين سبب به صدقياني نيز شهرت داشته است، وي ابتداء در مدرسه شفيعيّه خوي تحصيل علوم ديني نموده، بعد به وسيله ميرزا عبد الكريم رايض الدين اعجوبه زنجاني، طريقه عرفان را براي درك حقيقت اختيار كرد و بعد ها سمت جانشيني وي را عهده دار شد و اواخر عمر پرويز خان، مصادف با يورش هاي  اسماعيل آقا سميتقو وارمني ها، وكشت و كشتار مسلمانان، توسّط آنها گرديد، و وي در خوي اقامت گزيد و هم در اين شهر وفات يافت. جسد وي را بنا به وصيّتش در بقعه  ذهبيّه كه قبل از وي ميرزا عبدالكريم زنجاني در آن مدفون شده بود،  دفن نمودند، اين مكان قبلا" مدفن يكي از اولياي الهي مورد احترام و زيارت مردم بود.

            بعد از دفن جنازه پرويز خان سلماسي در بقعه مزبور، پسرش و دو نوه وي و يكي از مريد انش نيز در بقعه مزبور دفن شدند، كه نهايتا" شش نفر از اقطاب و پيروان  ذهبيّه در آن  مدفون اند و براي همه شان يك ضريح بزرگ ساخته شده است. به خاك سپرده شدگان در آن مكان به ترتيب عبارتند از:

               1- عبد الكريم رايض الدين، اعجوبه زنجاني ( متوفّي 1299   .ق)

               2- پرويز خان سلماسي، صفيرالعارفين ( متوفّي 1336 .ق)

              3 - محمّد علي خان پسيان، ملّقب به كاشف الاسرار، رئيس ذهبيّه تبريز( متوفّي   1305 .ق.)

              4-  خسرو خان، فرزند پرويز خان

             5- شريف الدين خان، فرزند خسرو خان

                  6- شمس الدين پرويز، فرزند خسرو خان( متوفّي 1400 .ق) مؤلّف كتاب    تذكر اولياء

             حياط بقعه، در جوار شمالي كوچه كامران واقع و درب بزرگ چوبي دارد، خود بقعه نيز در سمت غرب حياط قرار گرفته و در افواه عامّه به (ذهبي مسجدي) معروف است.

            ساختمان بقعه داراي دو درب اصلي مي باشد، دربي چهار لنگه آهني به حياط ساختمان باز مي شود، و درب چوبي كهن به راهروي سر پوشيده باز شده و پس از راهرو به صحن اصلي بقعه، كه قبر 6 نفر از اقطاب  ذهبيّه در آن مدفونند، منتهي  مي شود. از شكل ظاهري و مصالحي كه در ساختمان آن به كار رفته نشان مي دهد كه اين ساختمان از بناهاي قبل از دوره قاجار مي باشد، بنا فاقد هر گونه تزئينات بوده و فقط تاقچه هايي با گچ كاري ساده در ديوار هايش قرار گرفته كه عكس بزرگان  ذهبيّه در آن ها جاي گرفته است، در ديوار بيروني به سمت كوچه در حدود يك متر پايين تر از سقف با پس و پيش كردن يكي دو رديف آجر به آن شكل داده اند. و سر در، درب اصلي كه وارد ساختمان مي شود. لوحه اي از سنگ مرمر كرمي رنگ قرار گرفته كه اين مطالب در آن مشاهده مي گردد.

           ((مقبره حضرت رايض الدين اعجوبه و حضرت خان پرويز صفير العارفين و رؤساي وقت سلسله جليله  ذهبيّه آذربايجان و ساير اولياء الله))

          ساختمان بقعه، در دو طبقه احداث گرديده، در طبقه پايين قبر هاي سلسله  ذهبيّه و با محوّطه اي در كنارآن كه محل عبادت مي باشد، قرار دارد و طبقه دوّم يك زماني كتابخانه ومحلّ اقطاب ذهبيّه بوده است كه سقفي شيرواني گنبدي شكل آن را پوشانده است.

           غير از بقعه  ذهبيّه، بقعه هاي  مشهور ديگري نيز در شهرستان خوي قرار دارد، از جمله بقعه ربط، بقعه پير ولي (پورياي ولي)، كه به تحقيق حجّت الاسلام و المسلمين علي صدرائي، فرزند دانشمند خوي، بر طبق اسناد و مدارك مختلف، اين عارف بزرگ،  از مردم خوي بوده است.

           مزار اين پهلوان نامدار و عارف ايراني در ميدان قاضي(اوّل محلّه قاضي) قرار دارد، و رو به ويراني است، انتظار مي رود مسئولين محترم ومردم خيّر ومؤمن نسبت به بازسازي ومرمّت مزار اين عارف بزرگ بپردازند.(خوشبختانه در سفر اخير آقاي صدرائي به خوي در شورائي كه با مردم محل تشكيل دادند، قرار شد، در اينجا يك مؤسسه فرهنگي به نام اين بزرگوار تشكيل داده شود.)   و چند بقعه نيز در حوالي خوي ودر روستاهايش وجود دارد.

 

 

                   7-كليساي سوپ سر كيس:

             در 3 كيلومتري باختر شهر خوي و در محلّه قديمي امامزاده، در ضلع جنوب غربي ميدان كشاورز (قمسال)، ساختمان كليسايي وجود دارد كه به نام((سوپ سركيس)) در اسناد و مدارك معرفي شده است.

           تاريخ اين كليسا، دقيقا" روشن نيست، در مدارك ارمني به آن قدمت زيادي مي دهند، روايات شفاهي آنها عمر اين بنا را هزار سال،  يعني از قرن پنجم .ق. مي داند.

             دكتر پرويز ورجاوند،  پژوهشگر و باستانشناس گرانسنگ كه مفصّل ترين تحقيق را در مورد اين بنا دارد، آن را از اوايل دوره ايلخانان حدس زده است، حدس ايشان را كه مبناي بررسي شيوه معماري و باستانشناسي بوده، توجّه به وضع فكري و اجتماعي آن عصر تاييد مي نمايد، در روايات شفاهي هم ذكر هزار ساله طبعا" تقريبي است.

            اسناد و مدارك تاريخي هم اين حدس را به اثبات مي رساند، چرا كه هلاكوخان مؤسس سلسله ايلخانان در ايران، خود بودايي مسلك بوده و زن و دخترش نيز مسيحي بودند و بر طبق شواهد تاريخي توسّط وي معبدي بودايي در خوي احداث گرديده بود، واين كليسا در حيات وي يا در دوره زمامداري اباقا خان، كه از مادري مسيحي بود بنا گرديده است.

           اين كليسا 32 متر طول و 18 متر عرض دارد، عرض ديوارهاي آن 25/1 متر است، ارتفاع ديوارها از خارج حدود 5 متر است،  ولي چون كف درون كليسا گودتر از محوّطه بيرون آن است، معلوم مي شود،  در طيّ ساليان گذشته، سيل هايي كه آبرفت هاي دامنه كوه اورين را با خود مي آورده اطراف آن را انباشته است.

           در داخل كليسا شش ستون سنگي وجود دارد و در انتهاي ضلع شرقي كليسا كه دو اتاق كوچك در طرفين آن قرار دارد واقع شده،  محراب چند سال پيش، حالت نيمه مخروبه اي داشت و  در سال هاي اخير تعميرشده،  بقاياي  نقّاشي هاي مذهبي كه شامل نقوش اسليمي و گل بوته بوده درآن مشاهده مي گردد.

           فرم بنا تحت تاثير فرم معابد ايراني بوده و داراي دو در ورودي جنوبي و غربي است و چهار زوج روزن كوچك از جنوب و شمال و سه روزن از مشرق و يك پنجره كوچك از مغرب، نور داخل راتأمين مي كند، سنگ هاي به كار رفته در بنا از نوع سنگ هاي آهكي تيره به صورت مكعب مستطيل تراشيده شده و به فرم رگه چيني روي هم قرار گرفته است و گنبدي كوتاه در بنا وجود دارد كه متعلّق به بخش مركزي بنا مي باشد.


13- ) سند فرقه  ذهبيّه توسّط معروف كرخي به امام رضا( ع) مي رسد. ( ر.ك.به عرفان وادب در عصر صفوي، ص 68) ، اوّلين قطب سلسله ذهبيّه معروف كرخي (حدود 200تا155 . ق ) است، كه غالب سلسله هاي تصوّف شيعه به او مي پيوندد. از معروف ترين اقطاب ذهبيّه كه به نام او يعني ذهبيّه كبرويّه مشهور گشته اند، شيخ نجم الدّين كبري( شهيد 618 .ق) است . مشايخ سلسله ذهبيّه به طور كلي شيعه مذهب اند و ده تن از اقطاب سلسله ذهبيّه، در سراسر دوران صفوي به منصب ارشاد اشتغال داشتند.( ر.ك.به همان منبع، ص 79) 

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |

                                      مساجد شهرستان خوي

                              دكتر محمد باقر محسني ـ بهروز نصيري

 

1 - مسجد حاجي بابا :

 

در ضلع شرقي بازار قديمي،  مسجد مجلّلي كه  در و ديوارش نشانگر حال و هواي  مردم متديّن قرون گذشته است، عظمت خاصّي به منطقه بخشيده است، اين مسجد بسال 1256 . ق و به قولي1260 . ق  به  همّت  مرحوم علي اصغر حاجي بابا بنا گرديد, دو درب اين مسجد به طرف بازار حاجي بابا باز مي شود، يكي از درها به كتيبه اي از آيات قرآن كريم با رنگ ثلث و خط سفيد آراسته  شده و با كاشي هاي لاجوردي رنگ، حاشيه نگاري شده است، اين درب از درون به صحن مسجد باز مي شود, درب دوّم با طاق نمايي ساده به حياط مسجد باز مي شود، در ضلع غربي حياط, دو رديف ستون شش تائي چوبي و محرابي مقرنس كاري شده به چشم مي خورد و در چهار گوشه اطاق، ترنج هاي  نقّاشي شده به رنگ لاجوردي ديده مي شود و ترنج هاي كوچك بطور يك در ميان در وسط جرزها قرار گرفته اند.

در ضلع جنوبي حياط، ايواني با سقف چوبي قرار دارد،  منبري چوبي منبّت كاري شده در آن موجود است  كه در تابستان معمولا" نمازهاي جماعت آنجا برگزار مي گردد و درب منزل متولّي نيز مابين مسجد و ايوان مزبور واقع شده است، اين ساختمان چوب پوش داراي 12 ستون چوبي در دو رديف منظّم مي باشد.

            مسجد حاجي بابا،  از مساجد كهن و باستاني شهرستان خوي است و هنوز  هم با پوشش سقف چوبي خود، پذيراي مؤمنان فراوان و نمازگزاران بي شماري است و در ايّام پر مخاطره انقلاب اسلامي نيز، يكي از سنگر هاي خلل ناپذير و پناه گاه امن مردم اين شهرستان بود.

            باني اين مسجد، مرحوم حاجي علي اصغر از جمله علماي معروف خوي بوده و در نجف الاشرف از محضر شيخ محمّد حسن جواهر فيض ها برده و در خوي صاحب فتوي و نفوذ بوده است، تاريخ بناء اين مسجد سال (1260 . ق) و سال فوت باني مرحوم  (1270 ﻫ . ق )    مي باشد.

محمّد حسن اعتمادالسّلطنه در كتاب مرآ البلدان،  مي نويسد: ((مسجدي است از وجه ثلث مرحوم حاجي بابا تاجر در عصر شهريار مبرور، اسكنه الله في رياض السرور، ساخته شده و معروف به مسجد حاجي بابا است.))[1]

 

 2 -  مسجد خان :

          باني مسجد خان خوي، حسينقلي خان دنبلي (در گذشته در سال 1313 . ق) است. حسينقلي خان، معروف به حسين خان بود[2] و از سال 1205 تا 1213 . ق حكومت خوي را بر عهده داشت و در عمران و آبادي خوي بسيار كوشيده بود.

         اعتماد السّلطنه، دربارة اين مسجد مي نويسد : مسجدي است كه باني آن مرحوم حسين خان دنبلي بوده و مسجد را چوب پوش به طرز خوشي ساخته، تاريخ بناي آن يك هزار و دويست و دوازده هجري بوده است. در سال 1287 .ق در زمان حكومت خود مرحوم شجاع الدّوله آن را  از بنياد كنده مجدّدا" از گچ و آجر و ستون هاي سنگي بنا نموده، گويند مسجدي از اين قديمي تر در خوي نيست و موسوم به مسجد خان و مشتمل به مدرسه كوچك بسيار خوب قشنگي است.))[3]

ولي از اشعار حريف جندقي كه در آن، (( مادّه تاريخ مسجد خان)) آورده شده، چنين بر مي آيد كه بناي اين مسجد،  در سال 1207 .ق بوده  و حريف جندقي در اين باره چنين آورده است :

 

          خـديـو جـوان  بخـت والا  گـهـر            كه نازد بـه عهدش زمين و زمان

       امير  مظفّر  حسين خـان كه  شـد          مـوفّـق بـه  تـوفـيق ربّ جهـان

          هميشه جوان باد  بخـتش كه  شد           بـه  عهدش كهـن پير  عالم جوان 

         به عهدش جهان،  پاك  از ظلم شد           زعدلش جهان يافت  امن و  امان

        به هر گوشه عـالـي    بنائـي  نهاد            كـه مـاند از  او  نـام تـا جـاودان

     زدلـكش بـنـاهـاي رنگيـن او      سزد رشك،برخوي برد اصفهان

        يكي مسجدي  ساخت در شهرخوي                   چـه  مسجـد يكي  دلگشا بوستان

       ازيـن مسجــدخـوب، الـحق بـود                زمـيـن را بـسي فـخر بر اصفهان

       چـوآن مـسجـد بـا صفا  شد تمام              زلـطف حـق و سعـي خـان زمـان

       حـريـف از پـي سـال تـاريخ  گفت              ((شد اين مسجد آباد از حكم خان))1207 [4]

            در يادداشت هاي دكتر رياحي، محقّق و دانشمند خويي، مصرع مزبور به اين صورت ضبط شده (( شد اين مسجد آباد از لطف خان)) كه برابر 1208 هجري مي شود.

            در شرح حال فيلسوف عالم و اديب و متكلّم خوي، ميرزا محمّد حسن زنوزي خويي چنين آمده است :

           ((ورود او به خوي  مقارن با ايّام حكومت حسينقلي خان دنبلي بود كه در سايه حمايت آن حكمران شايسته، اين شهر كانون  دانش و ذوق و ادب گرديده بود، حسينقلي خان، مقدم    ميرزا حسن را گرامي داشت و او را به نديمي خود برگزيد. و در 1208 . ق كه مسجد و مدرسه خان را بنا كرد، توليت و تدريس در آن را به  او  واگذاشت.))[5]           بن تان كه در سفر نامه خود مطالبي درباره خوي دارد، بعد از تسلّط عبّاس ميرزا در سال 1214 .ق به خوي مي نويسد : از آن به بعد به اين شهر توجّهي نشده است، ولي هنوز قصر       ( ارك يا قصر  در منتهي اليه شمال بازار) و مسجد زيباي آن (مسجد خان) بر پاست.))[6]

        در سال 1290 .ق شجاع الدّوله حكمران خوي اقدام به تعمير مسجد خان خوي نموده كه در اين باره تقديرنامه اي از ناصر الدّين شاه دريافت كرده است و تعمير ديگري كه در اين باره سند داريم, در سال 1309 .ق توسّط خانباباخان دنبلي بوده و خراب شده بود، تعمير شد، و در آنجا مدرسه اي به نام اعتضاديّه داير گرديد، و قرار شد در آنجا ((فارسي و عربي و فرانسه تعليم داده شود))، اين نخستين مدرسه به سبك جديد مي باشد كه در خوي تأسيس شده است.

           در اين باره، در گزارش روز جمعه 16 شوّال 1309، تلگرافخانه خوي، آمده است: در مسجد نزديك ارك، كه سابقا" مشهوربه مسجد خان بود و مدرسه هم داشت، خراب شده بود،   خان بابا خان  مشغول  تعمير آنجا است و موسوم به مدرسه اعتضاديّه نموده و قرار داده اند كه اطفال اعيان و اهالي بلد در آنجا مشغول تحصيل فارسي و عربي و فرانسه باشند.[7]

          در ساليان اخير به جاي خرابه هاي مسجد خان،  مسجد و مجتمع علمي و فرهنگي حضرت امام خميني (ره) به سبك معماري قديم و نوين احداث گرديده است. در سال 1373       .ش. مطالعاتي در اين زمينه انجام گرفت، تا سر انجام با  همّت  مردم و اهالي مؤمن، از جمله آقاي حاج يوسف شاكري, ساختماني در حدود چهارهزار متر مربّع، در محوّطه اي به مساحت 4000 متر مربّع شروع گرديد كه ساختمان جديد به سبك معماري سنتي و جديد است و از سه بخش تشكيل شده، كه بخش مركزي، شبستان مسجد مي باشد و همان سبك قديمي دست نخورده با گلدسته هايي به ارتفاع 28 متر بازسازي و ساخته شده و طر ّاحي كه توسّط  مهندسين انجام  گرفته، ساختمان مسجد را در مقابل زلزله 7 ريشتر، مقاوم نموده است.

         بخش ديگر فرهنگي بوده و بخش سوم آموزشي ، اداراي و خدماتي است كه بخش اوّل داير و اقامه نمازو جلسه قرائت قرآن در آن برگزار مي گردد.

          بخش آموزشي نيز شامل كلاس هاي ( كامپيوتر و زبان انگليسي و صنايع و هنرهاي دستي) است، هم اكنون داير و مورد استفاده قرار مي گيرد.

           بخش سوّم كه اكثر كارهايش انجام گرفته و طبق برنامه ريزي تا دو  و  سه سال آينده    ان شاء الله، به بهره برداري خواهد رسيد.

 

                3 - مسجد داش آغليان :

         اين مسجد از مساجد كهن و منحصر به فرد و مشهور شهرستان خوي است كه در كوچه امين ديوان و در امتداد كوچه تلگراف قرار دارد و از مساجد آباد و داير اين شهر به شمار مي رود.

         ساختمان مسجد در حدود چهار صد متر مربّع است كه سقف آن چوب پوش بوده و ستوني در اين مسجد به كار نرفته و بدون ستون بودن سقف به اين مساحت تقريبا" وسيع آن را منحصر به فرد نموده است،  بامي شيرواني، سقف آن را مي پوشاند، در شمال مسجد، به سوي حياط،  ايواني با چهار ستون چوبي قرار دارد، كه سر ستون ها كنده كاري شده است، ستون ها، ايوان ورواق مسجد را  به سه قسمت تقسيم نموده كه در وسط سرستون هاي ايوان، در دو سمت ابيات زير مشاهده مي گردد.

  طرفه رواقيست به فضل كريم                        سايه فكن  بر سر عرش عظيم

  گريه  سنگش به حسين شهيد                    آيت  قربست  به عدل  حكيم

          در وسط ستون ها اين جملاّت مشاهده مي شود.((از بركات حضرت مستطاب اجل مولانا الحاج شيخ عبدالوهاب النمازي دامه بركاته)). كه در قسمت وسطي ايوان،  تاريخي ديده مي شود كه شايد تاريخ بنا و يا تعمير و بازسازي بعدي مسجد است.

          در ساختمان مسجد غير از چوب، از سنگ و آجر استفاده شده، كه بعد از پي ها آجرها با ملاط آهك و شن،  رويهم  چيده  شده اند، در ساختمان مسجد مشاهده نمي شود، مگرگچ بري ساده اي كه در سر ديواره ها با خطوط موازي به اندازه تقريبي پنجاه سانتي متر وجود دارد. ودر هلال در و پنجره بزرگ مسجد به سمت حياط كاشي كاري زيبائي با آيات قرآن مشاهده مي شود.

         درب اصلي مسجد به حياط كه در قسمت شمال قرار دارد باز مي شود. حياط داراي دو درب مي باشد، دربي تقريبا" بزرگ كه به كوچه امين ديوان و در امتداد كوچه تلگراف باز مي شود. معمار ساختمان مسجد، كليّه ذوق و هنر خود را در طاق نما و تزئين با آجر ها در پايه ها و هلال درب به كار برده و در بالاي اين درب، لوحه اي تقريبا" در 60×90  سانتي متر مشاهده مي شود،  با نوشته هايي در چهار ستون، كه به سبب زدگي سنگ، خوانده نمي شود و در بي به بن بست داش آغليان كه درسمت شمالي مسجد وجود دارد، باز مي شود.

در مورد بناي اوليّه و نام اين مسجد، آقاي حاج اسمعيل واعظي،يكي از هيات امناي آنجا، چنين  مي گويد: طبق اظهار نظر ريش سفيدان آن زمان، گويا محل مسجد، حياط مسكوني سيّدي بوده، وي در شب عاشوراي يكي از سال ها، در خواب چند نفر خانم سياهپوش را در حياط  و دور سنگ مي بيند كه در حال عزاداري هستند، از خواب مي پرد به سوي حياط كشيده مي شود، سنگ را مشاهده مي كند كه قطرات اشكش سر ازير است، فرداي آن شب خوابش را با عالمي در ميان مي گذارد، وي اظهار مي دارد كه خواب تو رؤيائي صادقه است، سپس با موافقت سيّد، منزل وي مبدّل به يك زاويه براي مسجد، جهت زمستان و يك ايوان، جهت تابستان مي شود، و سنگ مزبور را به سبب گريه اش در روز عاشورا كه بعضي از ريش سفيدان نيز، گريه كردن آن را حكايت    مي كنند، در مسجد مي گذارند و اسم مسجد نيز، داش آغليان مي شود و در رواق و ايوان مسجد دو بيت شعر در اين مورد نوشته شده كه در بالا ذكر گرديد.

          بناي اوليّه مسجد، با نظارت حاج شيخ عبدالوهّاب نمازي(متوفّي1358 .ق) ساخته شد، منزل ايشان در كوچه مقبره بود و در مسجد شيخ،  نماز مي گذارد، وي مسير طولاني مابين كوچه مقبره و مسجد داش آغليان را نيز براي اقامه نماز جماعت، در آن مسجد، طيّ مي كرد، بعد از ايشان امامت جماعت مسجد مزبور را حاج شيخ خليل واعظي(متوفّي 1380 .ق ) عهده دار مي شوند، البتّه با پيشنهاد و موافقت مرحوم حاج شيخ عبدالوهاب نمازي، حتّي وي در پشت سر حاج     شيخ واعظي، به نماز ايستاده و به وي اقتدا مي كنند تا مردم به سبب جوان بودنش، از اين امر اكراه نكنند و به اين ترتيب، نقيصه جوان بودن امام جماعت، كه آن وقت ها مردم كمتر به امام جماعت جوان اقتدا مي كردند، بر طرف مي شود.

        ساختمان جديد مسجد، تقريبا" در حدود چهل سال پيش، به راهنمايي مرحوم حاج شيخ صادق فراحي و به كمك و  همّت  مردم متديّن ساخته شده، كه آقاي حاج اسماعيل واعظي در اين امر خير، نقش عمده اي داشتند، غير از مردم خوي، خوئي هاي مقيم تبريز نيز در ساختمان  مسجد، كمك فراواني كردند. از جمله آقاي خوئي ها، مالك كارخانه كبريت سازي، تيرهاي چوبي مسجد را دادند و بعد از اتمام ساختمان مسجد، سنگ مزبور را در محوّطه و محفظه اي قرار دادند، كه هم اكنون مردم آن را زيارت مي كنند و نذر مي دهند.

 

                  4- مسجد سلمان خان :

            در گوشه جنوبي خيابان امام از سوي فلكه مركزي،  مسجدي كهن قرار گرفته است كه به نام سلمان خان معروف مي باشد. بر طبق اسناد و شواهد تاريخي اين مسجد توسط سلمان خان برادر احمد خان دنبلي، حكمران خوي كه در 1200 .ق. در توطئه پسران شهباز خان دنبلي، همراه برادر كشته شد،  احداث گرديده است.

          مسجد سلمان خان ، از مساجد قديمي خوي مي باشد و مردم محل بر اين باورند، كه بناي قبلي اين مسجد آتشكده بوده و بعد از ظهور اسلام به مسجد تبديل شده، و در طيّ ساليان اخير در اثر سوانح مختلف طبيعي تخريب گرديده بود. كه در اواخر قرن دوازدهم هجري توسط سلمان خان دنبلي بازسازي شده است.

          بعضي ها سنگ هاي پي ديوارهاي مسجد را نيز باز مانده از عصر و زمان آتشكده بودن آن مي دانند.

 

            5- مسجد سيّد الشهداء(ع) :

           مسجد سيّد الشهداء(ع)، در بخش مركزي شهرستان خوي، در ضلع شمالي خيابان انقلاب و در داخل بافت قديمي شهر و تقريبا" روبروي بازار  قرار دارد. ساختمان اين مسجد به دوره قاجار مربوط است.

          در مورد ساختمان اين بنا مي نويسند : (( حسين خان دنبلي حجرات را به جهت قور خانه درست مي كرده، بعد چون فتحعلي شاه مطلع گرديده و محض اخفاي امر تبديل به مسجد و مدرسه نموده كه آن هم ناقص مانده بود.))

        بناي مسجد سيّد الشهداء(ع) را به موجب روايت محلّي، احمد خان دنبلي، پي ريزي كرده و حسين خان، نيت تكميل آن را داشت و دو مدرسه در شرق و غرب آن پيش بيني شده بود و طبقه اوّل يكي از آنها ساخته شده بود، امّا با اينكه مصالح لازم، از سنگ و آجر در محل كار آماده شده بود.ولي نا تمام ماند. اعتماد السّلطنه، در بناي اين مسجد مي نويسد: (( مسجدي است كه مرحوم حسين خان دنبلي (باني مسجد خان) به اسم خاقان خلد آشيان(فتحعلي شاه) ساخته و معروف به مسجد شاه است،  بنائي بسيار عالي، امّا ناقص مانده و خراب شده.))[8]

           به علّت انقراض دنبلي ها، ساختمان آن انجام نگرفت و خرابه هاي آن محل خاكروبه و زباله گرديد،تا اينكه در 1317 . ق به كوشش حاجي ميرزا يحيي، امام جمعه و آقا شيخ علي محلّه اي، با وجوهي كه از مردم جمع آوري شد، ساختمان آن انجام و مسجد جمعه ناميده  شد.

           هنگام ساختمان مسجد، از زير خاك، سوراخي گشاده شد، مشتمل بر گنبد و پلّه هايي از سنگ تراشيده و حوضي ميان گنبد، هر چه خواستند آن سنگ ها را جابجا كنند ممكن نشد، ناچار به همان صورتي كه بوده با خاك و خاشاك پر كردند. كه اين مطلّب يادآور سابقه شهركهن خوي مي باشد.

           بناي مسجد سيّد الشهداء، در ضلع جنوبي باغي بزرگ از آن دنبلي ها كه ارك حكومتي نيز در آن قرار داشت و توسّط لوله هاي سفالي آب لوله كشي را از وسط بازار عبور داده و به اين باغ رسانده بودند، ساخته شده بود و بعد ها ساختمان شهرداري و مخابرات را در آن ايجاد كردند.

        ساختمان در ضلع شمالي خيابان انقلاب خوي قرار دارد و ورودي آن از پياده رو همان خيابان منشعب و حدود 60 سانتي متر از پياده رو پائين تر است و خيابان انقلاب حدّ فاصل بازار قديمي و مسجد محسوب مي شود. در ساختمان آن مخصوصا" در گنبد پوششي صحن و راهروي ورودي از نظر آجر كاري، دقّت و ظرافت خاصّي به كار رفته است. لوحه اي مبني بر تعمير مسجد توسّط امام جمعه، بردالان مسجد نصب شده است كه تاريخ آن 1326 .ق را نشان مي دهد.  

تزئينات عمده آن، آجر كاري هاي بسيار زيبا با طرح لوزي مدوّر، ستاره و رسم هندسي  مي باشد، كه شباهت زيادي با تزئينات آجري مسجد ملاّحسن، كه در طرف ديگر خيابان واقع شده است، دارد و به نظر مي رسد كه اين دو مسجد همزمان با هم ساخته شده اند و شايد معمارشان نيز يك نفر بوده است.

مسجد سيّدالشهدا، شامل شبستاني كه داراي سه فرش انداز و يك راهرو ورودي ميباشد،     در ضلع شمالي شبستان، به طرف صحن با شش طاق نماي بزرگ قوسي جناغي و يك طاق نما مربوط به دالان ورودي و بقيّه پنجره هاي شبستان مي باشد. دالان ورودي داراي سه گنبد پوششي نسبتاَ طولاني مي باشد. سالن مسجد حدود 40 سانتي متر از سطح دالان پايين تر است، كه با احتساب فاصله 60 سانتي متر دالان تا كف خيابان، صحن مسجد به فاصله يك متري از خيابان قرار دارد. در ساختمان مسجد از دو نوع مصالح استفاده شده، تا ارتفاع 60 سانتي متر از سنگ و از اين قسمت به بعد با آجر ساخته شده است. داراي تزئينات آجري در گنبد و سقف و گوشواره ها با طرح لوزي مدوّر، ستاره و رسم تزئين هاي هندسي مي باشد، اين مسجد داراي 8 ستون تراشيده سنگي و 15 طاق گنبدي شكل دارد،اين مسجد داراي حياط بزرگي است كه حوض نوسازي نسبتا بزرگ در وسط آن قرار گرفته است.

در سنگ نوشته اي كه در انتهاي دالان ورودي مسجد نصب شده، تاريخ بناي آنرا         ((يا غفور و ودود)) بيان كرده، كه با احتساب حروف ابجد، برابر 1323 ﻫ . ق مي باشد و تاريخ خود سنگ نوشته، اوّل رمضان 1327 ﻫ . ق را نشان مي دهد.

اين مسجد از مساجد آباد و قابل استفاده شهرستان خوي بوده واز طرف مردم مسلمان شهر مراقبت هايي انجام مي گيرد كه اين مراقبت ها در حفظ و نگهداري بنا تأثير به سزايي دارد و در مراسم مختلف مذهبي از اهمّيّت ويژه اي  برخوردار است.

 

           6-مسجد شيخ :

            يكي ديگر از مساجد آباد و كهن شهرستان خوي مسجد شيخ است، كه در ضلع غربي خيابان طالقاني و تقريباً روبروي بازار قديمي خوي و در نبش كوچه مقبره واقع شده است.

            اين مسجد در سال 1238 .ق توسّط حسين خان بيات ماكوئي، جهت اقامه نماز     حاج شيخ محمّد نمازي، در جنب مدرسه نمازي خوي، ايجاد شده،  با اينكه  حدود صدو هشتاد و دو سال از عمر ساختمانش مي گذرد، ولي از مساجد داير و آباد خوي ميباشد.

            ميرزاعبدالرسّول ((فنائي خويي)) , تاريخ بناي مسجد شيخ را كه حسين خان بيات ماكوئي ساخته بود، چنين يافته است. ((كرد معمور كعبه ثاني =1238 .ق.))

            اين مسجد نام خود را از عالم عامل و فاضل زاهد حاج شيخ محمّد، گرفته است، وي معمولاً مشغول نماز بود، بدين جهت  نمازي لقب يافته بود و داماد وي، حاج محمّد در سال  1200 . ق. براي تدريس وي،  مدرسه اي در كنار منزلش احداث كرده بود، كه تاكنون وجود دارد، (البته در سال هاي اخير ساختمان مدرسه نوسازي  شده است.) و به نام مدرسه نمازي معروف مي باشد و تابه حال صدها عالم به مراتب عالي علم و عمل، به جهان اسلام تحويل داده است و يك زماني مركز علمي منطقه بوده و طالبان علوم ديني  را از قفقاز و اغدير تركيّه، زنوز، تسوج، اروميّه و نقاط ديگر به سوي خوي جلب مي كرد.

            در سال 1238 .ق. در جنب مدرسه نمازي،  مسجد شيخ توسّط حسين خان احداث گرديد تا مرحوم حاج شيخ محمّد نمازي، نمازش را در آنجا اقامه نمايد و از آن  به بعد، اين مسجد به نام مسجد شيخ معروف گرديد .

ساختمان مسجد ساده و بدون تزئينات است و دررواق آن چهار ستون وجود دارد كه روي آنها 6 گنبد آجري ، سقف مسجد را مي پوشاند، درب ورودي مسجد از سمت خيابان به حياط مسجد مي باشد و دو درب نيز از  كوچه مقبره  به حياط مسجد باز مي شود و سر درب يكي از اين درب ها، لوحه اي قرار دارد.

بناي اين مسجد فاقد تزئينات بوده، فقط  دور هلال يكي از پنجره هاي مسجد به سمت حياط كاشي كاري شده است و تاريخ 1396 .ق در آن مشاهده مي گردد و گچ بري ساده اي نيز در محراب مسجد وجود دارد.

 

   7- مسجد مطلّب خان :

             اين مسجد باستاني در مركز شهر و در كنار خيابان طالقاني و به فاصله  حدود 30 متري بازار قديمي خوي قرار گرفته و با توجّه به شواهد معماري و نظر كارشناسان سازمان ميراث فرهنگي، ساختمان اوليّه مسجد منسوب به دوره ايلخاني بوده و بعدها به سبب سوانح طبيعي و يا دلايل ديگر  تخريب و احتمالاً در دوره قاجار مجدداً بناي كنوني بر روي بناي قبلي ساخته شده است. متأسفانه اين مسجد باستاني كه به فرم تكيه دولت تهران ساخته شده، فاقد  هر گونه كتيبه و سنگ نوشته مي باشد و به قول  مورّخان  دور قاجار توسّط  مطلّب خان، زرگرعباس ميرزا      نايب السّلطنه، احداث گرديده است، مسجدي است كه مرحوم حاجي مطلّب خان ساخته، بنائي مرتفع با مخارجي زياد كرده، آن هم چون ناقص مانده خراب گرديده است.[9] مشهور است كه مطلّب خان ارباب يكانات بود و آنجا را فروخته بود، تا مسجد را بسازد.

           اين بنا از يك شبستان بزرگ و روباز، با نقشه مربّع كه دور تا دور آن حجرات دوطبقه و شاه نشين هاي رفيع و ايواني عظيم، كه در حال حاضر سقف پوششي آن فروريخته، تشكيل شده و داراي صحن نسبتاً بزرگي است.

         ساختمان مسجد طوري ساخته شده، كه احتمال وجود سقف گنبدي با دهانه و ديوارهاي فعلي، بعيد به نظر مي رسد، اين بنا بيشتر شباهت به تكايا و حسينيه ها دارد. شايد يك مسجد تابستاني بوده و در زمان اوليّه سقف پوششي داشته كه در وقت بازسازي نتوانسته اند، اين كار را انجام دهند و افراد مسنّ سينه به سينه نقل مي كنند كه مرگ نابهنگام مطلّب خان، ساختمان اين مسجد را نيمه تمام گذاشت.

         مصالح به كار رفته در بناي مسجد، از پي به بعد، همه از آجر مي باشد و جبهه بيروني و دروني مسجد فاقد هر نوع تزئينات مي باشد، فقط در قسمت فوقاني شاه نشين بالاي محراب و ورودي شبستان با مقرنس هاي درشت گچي آراسته شده است. قسمت هاي داخلي ايوان و طرفين ورودي آن، در آجر چيني با پس و پيش آوردن آجر ها فرم خاصّي بدان داده اند. امكان دارد، اين آجر چيني براي جاسازي تزئينات بوده كه ناتمام مانده است.

         آنچه مشخص است، اينست كه ساختمان مسجد به مرور زمان دستخوش تغيير و تحوّلاتي شده، زيرا ايوان مسجد داراي پوشش بوده كه بقاياي آن نيز بر جاي مانده، بنابراين ساختمان اصلي شبستان نيز در اصل داراي سقف بوده كه بر اثر تغييرات بعدي به اين حالت بازسازي شده،  نتوانسته يا نخواسته اند كه سقف بر آن درست كنند.

          اين بنا يكي از آثار و ابنيه هاي با ارزش استان آذربايجان غربي بوده، بلكه در نوع خود در سطح كشور بي نظير مي باشد و از ديگر قسمت هاي قابل توجّه آن، كانالي است كه در كناره ديوارهاي آن، براي گرفتن رطوبت به وجود آورده اند و اين مورد نيز، مهارت و استاد كاري سازندگان اين بناها را مي رساند. 

 

           8- مسجد ملاّ احمد:

          يكي ديگر از مساجد كهن و داير شهرستان خوي، مسجد ملاّ احمد مي باشد، اين مسجد در ضلع شمالي خيابان امام و جنب كوچه شهرباني قرار دارد.

          اعتماد السّلطنه، در مورد احداث ساختمان اين مسجد چنين مي نويسد:

          (( مسجدي است كه مرحوم ميرزا آقا، برادر زاده مرحوم حاجي ميرزا آقاسي صدر اعظم مرحوم، شهريار مبرور ماضي، محمّد شاه طاب الله ثراه، از وجه بر مرحوم آقا آ خوند ملاّ احمد سلطان الذّاكرين ساخته، اين مسجد چوب پوش است.))[10] چند سال پيش ساختمان كهن مسجد ملاّ احمد تخريب گرديد و به جاي آن ساختماني عالي با منار و گنبدي مرتفع، به سبك معماري سنّتي و جديد بنا گرديده است و هم اكنون از مساجد آباد و داير و مورد توجّه مردم مؤمن خوي مي باشد. هيأت امناي مسجد به مساعدت و ياري حجّت الاسلام و المسلمين حاج شيخ        عباس محمّدي، رئيس سابق سازمان تبليغات اسلامي، در بناي مسجد ملاّ احمد  زحمات زيادي را كشيدند.

 

            9- مسجد ملاّ حسن :

           در مركز شهرستان خوي، مسجدي كهن با مناري استوار، مشهور به مسجد ملاّ حسن واقع شده ، كه در ضلع جنوبي خيابان انقلاب تقريبا" روبروي مسجد قديمي سيّد الشهداء(ع) قرار گرفته است. با توجّه به اسناد و مدارك موجود، اين مسجد در سال 1216 .ق. توسّط حاج آقا حسني، فرزند ملاّ حسن شيخ الاسلام، به نام وي ساخته شد، كه بعدها مدرسه حاج آقا حسين امام جمعه، چسبيده به اين مسجد بنا گرديد.

             اعتماد السّلطنه، ساختمان اين مسجد را به ملاّ حسن، نسبت مي دهد و چنين مي نويسد:

             (( مسجدي است كه مرحوم ملاّ حسن شيخ الاسلام ساخته و به دست مرحوم حاجي آقا حسين امام جمعه بود، بعد از آن، در دست اولاد آن مرحوم مانده است، اين مسجد قريب الانهدام بود، سال گذشته كه سنه 1296 . ق باشد، حاجي ابراهيم تاجر آن را از بيخ كنده با گچ و آجر و ستون سنگ،  زياد محكم و خوب مجددا" بنا نمود، مدرسه سيّد در جنب اين مسجد است.))[11]

           مسجد ملاّ حسن، در اواخر قرن سيزده هجري قمري با زلزله دچار ويراني گرديده در حدود سال 1296 . ق. حاجي ابراهيم تاجر از بازاريان نيك نام و خيّر شهرستان خوي، آن را از بيخ و بن بركند و با ستون هاي سنگي و گنبد هاي متعدّد از نو بنا كرد.

            ورودي اصلي  اين مسجد با يك هشتي به شبستاني با دو رديف ستون سنگي تراشيده شده به فرم هشت ضلعي ختم مي شود.

          در ضلع شرقي ورودي مسجد، مناري آجري نسبتا" مرتفعي قرار گرفته است، تزئينات و آرايش هاي چشمگير اين بنا، در نوع آجر چيني گنبدهاي سقفي پوششي سالن شبستان مسجد خلاصه مي شود، كه در نوع خود بي نظير و جالب توجّه مي باشد.

         كتيبه اي در طبقه دوّم دالان  ورودي، در تاريخ بناي ساختمان مسجد وجود دارد.


2-) اعتماد السّلنه ، محمّد حسن خان . مرآ البلدان، ص 2008

[2] - ) هدايت،رضا قليخان، ملحقّات تاريخ روضه  الصّفاي ناصري، ج 9 ص 329

[3] -)   اعتماد السّلطنه، مرآ البلدان، ج 4، ص 2007

[4] - ) احوال و اشعار حريف جندقي خوئي، ص79

[5] - ) دكتر رياحي، تاريخ خوي، ص253

[6] - ) بن تان، اگوست، سفرنامه- ترجمه منصوره نظام مافي (اتحاديّه) ص 111

[7] -)  ضرغام شهريار، گزارش هاي تلگرافي آخرين سا ل هاي عصر ناصرالدّين شاه ، ص 2

[8] - ) اعتماد السّلطنه، محمّد حسن خان، مرآ   البلدان،ج4،ص 2008

 

[9] - ) اعتماد السّلطنه . همان منبع ، ص 2008.

[10] -)  اعتماد السّلطنه ،محمّد حسن خان. مرآ البلدان،ج ، ص 2008

[11] - ) اعتماد السّلطنه . همان منبع، ص2008

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |
  امامزاده هاي خوي
دكتر محمد باقر محسني ـ بهروز نصيري

 

  1-  امامزادة سيّد بهلول :

در  سه  كيلو متري  شهر خوي، در منطقه اي به نام  محلّه امامزاده،  سيّد بزرگواري از خاندان عصمت و طهارت آرميده است، كه انفاس قدسي اش سبب آباداني آن منطقه وجوار رحمتش زيارتگاه عاشقان خاندان ولايت است.

نام مبارك وي، سيّد بهلول و از نوادگان حضرت امام علي النّقي(ع) مي باشد مرقد شريفش در جنب خيابان شهيد كوچري قرار گرفته و در تمامي روزهاي هفته به ويژه  روزهاي پنجشنبه و جمعه، پناهگاه دردمندان  و زيارتگاه شيفتگان مي باشد، كه زايران فراواني را از خود شهر و حومه و شهرستان هاي پيرامون، همه روزه در آغوش گرم خود مي پذيرد, اين زيارتگاه به ميمنت قدوم مبارك سيّد بهلول به امامزاده و محلّه مزبور نيز به همين مناسبت به محلّه امامزاده شهرت يافته است.

           در سنگ مرمري كه روي مزار شريف قرار گرفته است، اين عبارت حكّ شده است:

((يا مونس الوحيد هذا المرقد المرحوم السعيد بهلول طيب ا مثواه في )) كه با كمال تأسّف مطالب و تاريخ روي سنگ از بين رفته و خوانده نمي شود, در فروردين ماه 1376 .ش از جوار مرقد سنگ مزاري از جنس مرمر با رنگ متمايل به كرمي از زير خاك پيدا شد كه روي آن سنگ مزار اين عبارت حكّاكي شده بود((المرحوم المغفور سلاسه السادات العظام, آقا مير جلال ابن آقام علي النّقي ابن سيّد محمّد ابن سيّد علي, سنه 327)) هم اكنون سنگ مزبور در امامزاده  موجود است و انتظار مي رود، پژوهشگران و محقّقان آثار باستاني و انساب شناسان ماهيّت  راستين اين سيّد بزرگوار را مشخّص كنند.

لازم به ياد آوري و قدرداني است كه همكار گرامي و محقّق زحمت كش جناب آقاي بهروز نصيري مقاله اي را در اين مورد در هفته نامه خوي به چاپ رسانده اند، كه در جاي خود بسيار ارزنده و قابل استفاده است.

امامزادة سيّد بهلول گذشته از تزئينات داخلي و كاشي كاري و آئينه كاري هاي متعدّد داراي گلدسته زيبايي با دو منار بزرگ و دو منار كوچك  مي باشد و اخيرا" نيزبه  همّت  يكي از اهالي خيّر شهرستان خوي درب هاي زيبايي با طلاكاري هاي زيبا و منبّت كاري ماهرانه كه آراسته به آيات قرآن كريم مي باشد در آرامگاه سيّد بهلول نصب گرديده است. و طيّ ساليان متمادي چندين بار ساختمان امامزادة مرمّت و بازسازي شده است و در سال هاي بعد از انقلاب اسلامي با  همّت هيأت امناي امامزادة و با كمك مردم خيّر شهرستان خوي، ساختماني مجهّز به صحن و شبستان و حسينيّه ساخته شد و جهت زيارت راحت زايران، صحن به دو قسمت زنانه و مردانه تقسيم شده است.

در مورد هجرت اولاد ائمّه عليهم السّلام به اين مناطق حجّت الاسلام و المسلمين  محلّاتي در تاريخ سامرّا مي نويسد: (( چند نفر از اولاد امام علي النّقي(ع) از ترس دشمنان- شان به شهرهاي خوي, سلماس و نهاوند  مهاجرت كردند و در آن بلاد به قتل رسيدند.))[1]

 

امامزادة كوچك (بالا امامزاده)

 

در كوي امامزاده، كوچه  ((يدّيلر)) ، نبش كوچه قره سو، امامزادة كوچكي وجود دارد كه در زبان عامّه به((بالا امامزاده)) شهرت يافته است، گويند سيّد بزرگواري كه در اين بقعه مقدّس آرميده است، برادر كوچك سيّد بهلول طيب ا مثواه بوده است و به همين علّت به امامزادة كوچك شهرت يافته است، سندي مكتوب يا سنگ قبري نوشته شده در بقعه ديده نمي شود, امامزادة مزبور داراي مسجد كوچكي است كه به  همّت هيأت امناي مسجد و مردم مذهبي منطقه طيّ سال هاي اخير باز سازي شده است.

ضريح امامزاده، در جوار ديوار غربي, صحن مسجد قرار گرفته است و اغلب روزهاي پنجشنبه  و جمعه و در مناسبت هاي مذهبي، مردم شهر و  پيرامون،  جهت زيارت اين سيّد بزرگوار در آنجا جمع مي شوند.



[1] - )  محلّاتي، شيخ ذبيح ا تاريخ سامرّا ، ج2، ص 293

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |

 زيارتگاه ابوالفضل (ابل‌فض اوجاغي)

عليرضا ذيحق

 

       زيارتگاه ابو‌الفضل كه در دل يك كوه ميان روستاهاي حمزيان و كورابولاق قرار گرفته در ميان مردم خوي به «ابل‌فض اوجاغي» معروف است و پذيراي خيل زواري مي‌باشد كه هر كدام به خاطر داشتن نيت و نذري رهسپار آنجا مي‌شوند. همچنين به خاطر طبيعت باصفايي كه زيارتگاه دارد، عده‌اي با يك تير دو نشان مي‌زنند و هم زيارت مي‌آيند و هم جهت گردشگري. زيارتگاه داراي محيط وسيعي مي‌باشد با پاركينگ، اتاقهاي اجاره‌اي و مغازه‌هاي خرازي و كادويي. يك چشمه هم كه آن را در حصاري گرفته‌اند  و داراي انبار عميقي مي‌باشد  لوله كشي‌ شده و آب آنجا را تأمين مي‌كند. درختان كهنسال و بزرگ و گوناگوني نيز در آن به چشم مي‌خورد كه بيشتر آنها، درختان گردو هستند و روستائيان عمر آنها را بيشتر از 200 سال مي‌دانند. هسته اصلي زيارتگاه را اتاقي تشكيل مي‌دهد با يك سنگ مقدس.

       زيارتگاه داراي محيطي دنج، تميز و آرام است و اين ويژگي‌ مديون كوهستاني بودنش مي‌باشد. وقتي كه آب و هوا مساعد است در روزهاي شنبه و جمعه مردم زيادي مي‌آيند  و بيشتر زوار، گوسفند قرباني به همراه مي‌آورند. نكته‌ي جالب، حضور خانواده‌هاي كُرد در اين محل مي‌باشد كه با لباسهاي محلي و گلدار و رنگارنگشان توجه زوار را به خود جلب مي‌كنند.

       در مورد وجه تسميه زيارتگاه ابوالفضل و اينكه چرا «ابل‌فضل اوجاغي» مي‌گويند و همچنين با توجه به اين نكته كه حضرت ابوالفضل از نظر تاريخي، حضوري در اين منطقه نداشته است، دو نوع روايت شنيده مي‌شود. مي‌گويند: «در زمانهاي قديم دو برادر زمين‌هاي موروثي‌شان را تقسيم مي‌كردند و بعد از اينكه هر كدام سهمشان را مشخص كردند سنگي بين زمينهايشان نهادند  تا مال هر كدام مشخص باشد. يكي از برادرها كه طماع بود و نظر حرامي به مال برادر داشت شبانه و مخفيانه سنگ را جابجا كرده و مي‌گذارد در داخل سهم بردارش. يعني مقداري از زمين برادر را قاطي سهم خود مي‌كند.  فردا صبح سر مي‌زند ببيند چه خبر است كه مي‌بيند سنگ به جاي اولي برگشته و دو- سه شب متوالي همين كار را تكرار مي‌كند و هر صبحگاهان باز مي‌بيند كه سنگ به جاي اولي بازگشته است. اين واقعه او را متأثركرده و مي‌گويد من اينجا رامال ابوالفضل مي‌كنم يعني وقف حضرت ابوالفضل مي‌كنم.»

        در دومين روايت مي‌گويند: «كه صاحب اين زمين در مقابل چشمه، مي‌خواهد بركه‌اي درست كند. سنگي را برمي‌دارد و در جايي كه بايد ديوارة بركه ساخته شود مي‌نهد. فردا كه مي‌آيد تا ديوارة بركه را درست كند مي‌بيند كه سنگ به جاي اولش برگشته است. اين عمل چند روز پشت سر هم تكرار مي‌شود و آخرش از اين واقعه متأثر شده و مي‌گويد اينجا را وقف حضرت ابوالفضل مي‌كنم.» اكنون آن سنگ را در اتاقي گذاشته‌اند كه زيارتگاه شده و مردم با ياد حضرت ابوالفضل به زيارت مي‌آيند.

        جايي كه سنگ در آنجا گذاشته شده است شامل اتاقهايي تودرتو مي‌باشد كه اتاق اولي با دو تكه فرش كهنه اما تميز پوشيده شده و جايي است كه در آنجا كفش‌ها را درمي‌آورند و در قفسة چوبي كه به سينة ديوار چسبيده مي‌گذارند. بعد وارد اتاقي مي‌شوند كه سنگ در آنجاست. اتاقي مرتب، منظم و با سليقه كه  با فرش‌هاي ماشيني قشنگي پوشيده شده است. براي نشستن  و تكيه كردن نيز سه پشتي (مخده) گذاشته‌‌اند. ديوارها به رنگ آبي روشن رنگ‌آميزي شده و دورتادور اتاق‌ رو ديوارها عكس‌ها و نگاره‌هاي مربوط به چهارده معصوم و همچنين اسامي مقدس آنان و دعاهاي مختلف به چشم مي‌خورد اين اتاق به طرف مغرب دو پنجرة آلومينيومي  دارد. به پنجره‌ها پرده‌هاي سفيد زده شده كه روي آنها پردة توري آويخته‌اند. درست در وسط اتاق بطور دريف سه ستون آهني وجود دارد كه در لابلاي ستونها يك ضريح كه عبارت از صندوقچة چوبي مي‌باشد نهاده شده است. صندوق به رنگ سبز است و تقريباً  5/1*5/2 متر حجم آن مي‌باشد و بر روي آن پارچة سبزي انداخته شده است. به روي صندوق نيز، چند گلدان با گلهاي زيباي كاغذي و چند چراغ نفتي گردسوز گذاشته شده است.

        ضريح، دربي يك لنگه دارد كه رو به پنجره باز مي‌شود. در داخل ضريح به پهناي چند انگشت سيمان ريخته شده و سنگ مقدس به روي آن نهاده شده است. بلنداي سنگ به نيم متر مي‌رسد و منظم است و سه بعدي. رنگي قهوه‌اي دارد و ظاهري زيبا. داخل ضريح يك پارچة سفيد نصب شده در رويش نوشته‌اند: «يا ابوالفضل» آنهايي كه به زيارت مي‌آيند، صندوق رادور زده و در اطراف سنگ شمع روشن كرده و نيت مي‌كنند مهري در كنار سنگ وجود دارد كه عده‌اي آن مهر را برداشته و خيلي آهسته به محل صاف سنگ مي‌زنند. چنانچه مهر وسنگ حالت چسبندگي بگيرند، چنين برداشت مي‌شود كه نيت‌هايشان قبول شده است. بعضي زنها نيز از پارچة سبز اطراف ضريح براي تبرك تكه‌اي برمي‌دارند.  در بالاي ضريح چند روسري و چادري زنانه هم ديده مي‌شود كه معمولاً نذري زنهاست و آنجا گذاشته‌اند براي مستضعفان. در داخل اتاق را راجع به زيارتگاه، شرحي نوشته شده و بر ديوارنصب گرديده است.

       در طرف چب ضريح، يك صندوق آهني وجوددارد كه مردم وجوهات نذري‌شان را در اين صندوق مي‌ريزند. پولهاي جمع‌آوري شده در صندوق توسط ادارة اوقاف خوي تصرف شده و به مصرف هزينه‌هاي زيارتگاه مي‌رسد. همچنين كلّه‌هاي گوسفندان قرباني كه دراين محل ذبح مي‌شوند، مال زيارتگاه است و براي خودش درآمدي محسوب مي‌شود. ادارة اوقاف دراين محل چهار مأمور دارد و يكي مي‌گفت در آيندة نزديك، در محل ضريح، بارگاه و گنبد نيز درست خواهد شد.

مهر  1381


+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت |

مسجد جامع سيدالشهداء در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

نمائي از مناره مسجد ملا حسن خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

كاروان سراي خان در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

غاري در روستاي چورس خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

قلعه بسطام در قره ضياءالدين خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

امام زاده سيد بهلول در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

كوه اورين خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

نماي بيروني آرامگاه پورياي ولي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

آرامگاه پورياي ولي در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

قره كليسا در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

پل خاتون در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

برج و آرامگاه شمس تبريزي در خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

بازار خوي

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

پل هوايي قطورتنها معبر راه آهن آسيا به اروپا بين مرز خوي با تركيه

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |

مسجد مطلب خان در خوي بصورت روباز

+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |
دروازه سنگي خوي
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |
كليساي سورب سركيس در ميدان قمسال خوي
+ نوشته شده توسط رضا حسن زاده در پنجشنبه دهم فروردین 1385 و ساعت |